ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٤١ - تفسير

بيان آيه ١٢٧- ١٢٨

لغت:

١- كبت: خزى و خوارى.

خليل گويد: كبت برو در افتادن چيزى و حقيقت كبت شدت و هن و سستى كه بر قلب واقع شود.

خائب: آنكه بآرزو نرسد. و يأس و نااميدى پيوسته پس از وجود آرزوست زيرا يأس نرسيدن بآرزوى موجود است.

يأس گاهى پس از آرزوست و گاهى قبل از آن.

يأس و رجاء نقيض يكديگرند كه در پى هم آيند چون يكى نباشد ديگرى خواهد بود.

تفسير:

(لِيَقْطَعَ طَرَفاً مِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا)- در وجه ارتباط اين آيه بما قبل چند قولست:

١- اين قسمت متصل است به‌(وَ مَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ) و معنى چنين ميشود:

خداوند اين نصرت را بشما داد تا گروهى از كافران بدست شما با قتل و اسارت ريشه‌كن شوند.

٢- متصل است به‌(لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ) يعنى خداوند شما را در جنگ بدر كمك كرد تا گروهى از كافران ...

٣- اين كمك خدا بشما براى اين بوده كه طايفه‌اى از مشركان هلاك شوند و بعضى گفته‌اند يعنى تا ركنى از اركان شرك با قتل و اسارت منهدم شود و اما روزى كه خداوند در آن روز طائفه‌اى از مشركان را از بين برد روز بدر بود كه صناديد و بزرگان و رؤسا و پيشروان مشرك كشته شدند (قول حسن، ربيع، قتاده)