ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٤٥ - تفسير

بيان آيه ١٢٩

لغت:

اينكه در آيه لفظ (ما) ذكر كرده و فرموده‌( (وَ لِلَّهِ ما فِي ...)) زيرا ما اعم از من است و شامل عاقل و غير عاقل يعنى انسان و ديگر موجودات ميشود بخلاف من كه فقط شامل انسان ميشود و اگر بخواهد شامل همه شود مجاز است.

تفسير:

چون خداوند به پيغمبر فرمود(لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْ‌ءٌ) بدنبال آن اين آيه را فرستاد كه همه چيز از آن خداست.

(وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ‌)- يعنى ملك و سلطنت و ملك و ثروت و خلقت و قدرت بر همه موجودات فقط مال اوست هر چه بخواهد با آنها ميكند، ايجاد و نابودى و بازگرداندن بدست اوست.

(يَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ)- گناه هر مؤمنى را كه بخواهد مى‌بخشد و بر آن عقابشان نميكند و اين البته از رحمت و فضل اوست.

(وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ)- كافران را عذاب ميكند و نيز هر يك از گنهكاران مؤمن را كه بى‌توبه بميرد عقاب مينمايد و اين نيز عدل است. دليل اين معنى آيه مباركه‌( إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ)- خداوند شرك را نمى‌بخشد و بقيه گناهان را براى هر كه بخواهد مى‌بخشد و اگر اين آيه نبود عقلًا بخشش همه چيز را جايز ميشمرديم. و اينكه آيه را مبهم فرستاده و بخشوده شوندگان و عذاب شوندگان را بتفصيل بيان نكرده براى اينست كه بندگان همواره بين خوف و رجاء و بيم و اميد باشند و از عذاب خدا ايمن نشوند و گناه نكنند و از رحمت او هم نوميد نگردند مگر كافران و بهمين معنى توجه دارد. گفتار حضرت صادق (ع):