ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٤٤ - ترجمه

[سوره آل‌عمران (٣): آيات ١٧٢ تا ١٧٤]

(الَّذِينَ اسْتَجابُوا لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَ اتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ (١٧٢) الَّذِينَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِيماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ (١٧٣) فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَ اتَّبَعُوا رِضْوانَ اللَّهِ وَ اللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَظِيمٍ (١٧٤))

[١]

ترجمه:

آنان كه خدا و پيامبرش را با همه زخمهايى كه بايشان رسيده بود اجابت كردند نيكو كاران و پرهيزكارانشان پاداشى بزرگ دارند.

كسانى كه مردم گفتندشان كه مردمان براى (پيكار) با شما گرد آمده‌اند از آنان بترسيد (ولى) ايمانشان (از اين سخن) افزون شد و گفتند خداوند ما را بس است كه نيكو تكيه‌گاهى است.

[١] سوره آل عمران آيه ١٧٢ تا ١٧٤ جزء ٤ سوره ٣