ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٢٧ - تفسير

بيان آيه ١٦٤

لغت:

من: در اصل بمعنى قطع است (منّ يمنّ منّا).

من: نعمت، زيرا بوسيله نعمت از بليه قطع و دور ميشود.

(من فلان علىّ بكذا- فلانى باين مطلب بمن منت نهاد) يعنى مرا بواسطه آن از گرفتاريم نجات داد.

منة: فوت: زيرا موجب قطع نعمت مى‌شود.

تفسير:

و اكنون خداوند بزرگى نعمت وجود پيامبر اكرم ٦ و بعث او را بر خلق بيان ميفرمايد:

(لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ‌): خدا نعمت داد و انعام فرمود.

(عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا): و اينكه خداوند فقط مؤمنان را ياد فرموده با اينكه محمد ٦ بر همه جهانيان مبعوث است براى اينست كه نعمت پيغمبرى حضرتش بر مؤمنان اعظم. و بزرگتر است زيرا آنهايند كه بوجود وى هدايت يافته‌اند و از بياناتش بهره ميگيرند و نظير اينجاست آنچه كه درباره قول خداوند( (هُدىً لِلْمُتَّقِينَ)) گذشت.

(مِنْ أَنْفُسِهِمْ‌): در اين كلمه اقوالى است:

١- مراد اينست كه از قوم و قبيله آنهاست كه منشأ و خانواده و صدق و امانتش بر همگان ثابت و روشن است و همه مى‌دانند كه امىّ است نه كتابى خوانده و نه خطى نوشته تا بدانند كه آنچه از علوم و حقايق كه آورده وحى آسمانى است و اين امر موجب شرافت ايشان و وسيله جلب آنان بايمان است.