ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٧ - مقصود و تفسير

بيان آيه ٢١- ٢٢

مقصود و تفسير:

چون خداوند احتجاج با اهل كتاب را ذكر كرد و وعده نيكو بايشان داد اگر مسلمان شوند و وعده عذاب فرمود اگر از اسلام ابا كنند، در اين آيه كفرشان را بتفصيل بيان ميدارد كه:

(إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآياتِ اللَّهِ‌): يعنى كسانى كه دلايل و بينات حق را انكار ميكنند(وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ) (انبياء را ميكشند) گويند اينان يهودند. از ابى عبيده جراح روايت شده كه به پيغمبر گفتم كدام مردم در قيامت عذابشان از همه سخت‌تر است فرمود مردمى كه پيغمبر يا آمر بمعروف و ناهى از منكر را بكشند و بعد اين آيه را خواند(وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ ...) سپس پيغمبر فرمود اى ابا عبيده بنى- اسرائيل ٤٣ پيغمبر را در ساعت اول روز كشتند و ١١٢ مرد از عابدان بنى اسرائيل به امر بمعروف و نهى از منكر قاتلان انبياء قيام كردند همه آنها را نيز در آخر همان روز بكشتند و اينست كه خداوند فرمايد:

(فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍ‌): يعنى بآنها خبر ده كه عذابى پر درد در انتظارشان است. و اينكه كلمه بشارت كه براى خبر خوب بكار ميرود در اين مورد بر سبيل استعاره بكار برده شده بتناسب اين است كه خبر بعذاب كفار، در برابر بشارت بهشت به مؤمنين است و ديگر اينكه بشارت از بشره مشتق است و بشره وجه تغيير آنست با سرور در خير و يا با اندوه در شر.

اشكال ميشود كه چرا به يهود زمان نزول قرآن بشارت عذاب داده و حال آنكه اجدادشان انبياء را كشته‌اند نه خودشان. جواب اينست كه ايشان باعمال گذشته اجداد خشنود و راضى بودند و به آنها اقتدا نمودند و لذا با ايشان در عذاب شريكند.