ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٥٨ - تفسير

مردم را بسوى تو ايشان را نيفزود جز دورى و فرار از تو) و معلوم است كه دعوت نوح موجب فرار از خدا نيست بلكه بعكس وسيله نزديك شدن بخداست ولى چون مردم بدان وقعى ننهادند و دعوتش را نديده گرفته و بدورى از خدا و گناه خود ادامه دادند نوح چنين تعبيرى كرده. اين قول از اخفش و اسكافيست كه در آيه تقديم و تأخيرى است و تقدير چنين است (و لا يحسبن الذين كفروا انما نملى لهم ليزدادوا اثما انما نملى لهم خير لانفسهم) يعنى كافران گمان نكنند كه ما بآنها مهلت داده‌ايم كه گناه كنند و مرتب بر گناه خود بيفزايند بلكه بآنها مهلت داديم تا براى خود خير بخواهند.

ولى اين معنى بعيد است زيرا بايد طبق اين معنى الف (انما) دوم مفتوح باشد زيرا مفعول لا يحسبن است (و انما مفتوحه با فعل بعد از خود حكم مصدر را دارد و مفرد است و ميتوان مفعول باشد) و نيز بايد الف (انما اولى) مكسور باشد زيرا بر اين قول مبتدا است و اين خلاف قرائت قراء است زيرا قراء بر مكسور بودن الف انما دومى اجماع دارند و اكثر انما اولى را مفتوح خوانده‌اند و تقديم و تأخيرهم صلاحيت ندارد كه اعراب را تغيير داده باشد.

(وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ‌)- يعنى براى آنهاست عذابى كه در آتش دوزخ خوارشان ميسازد.