ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٢٣ - تفسير

بيان آيه ١٦٢- ١٦٣

لغت:

١- باء- يعنى برگشت بگناه خود (باء يبوء بوءا).

بوأته منزلا- آماده كردم خانه را براى او (چون بآن برميگردد) سخط- درباره خدا اراده كردن عقاب درباره مستحق عقاب و لعن و سخط مخالف غيظ است زيرا غيظ بهيجان آمدن طبع است و اطلاق آن درباره خدا جايز نيست چون خدا محل حوادث و تحولات نيست.

مصير- بازگشتن گاه (سرنوشت).

فرق مصير با مرجع اينست كه مرجع بازگشت چيزى است بحال اوليه و مصير رفتن و انقلاب بحالى كه غير از حال اول است.

ميتوان گفت: «صار الطين خزفاً» يعنى گل سفال گرديد ولى نميشود گفت: «رجع الطين خزفاً» زيرا قبلا خزف نبود.

درجه- رتبه.

درجات رفتن كودك براى پيمودن مراتب ترقى در علم درجه بدرجه.

مورد و شأن نزول:

چون خداوند امر فرمود كه مسلمين براى احد بيرون شوند دسته‌اى از منافقان تخلف كردند و مؤمنان نيز از آنها پيروى كردند پس خداوند اين آيه را فرستاد.

تفسير:

چون خداوند بيان فرمود كه هر انسانى پاداش اعمال خود را از خوب و بد خواهد ديد به دنبال آن حال كسانى را كه كسب خير و شر ميكنند ميفرمايد.

(أَ فَمَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَ اللَّهِ كَمَنْ باءَ بِسَخَطٍ مِنَ اللَّهِ‌): در معنى اين جمله چند