ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٨٤ - نظم و ارتباط آيات

رسول اللَّه هر جاى از بدنش را معالجه و پانسمان ميكنيم جاى ديگرى از بدنش گشاده ميشود و از بسيارى و شدت جراحت‌ها بر جان او ترسانيم. پيامبر ٦ با مسلمين به عيادت وى آمدند در حالى كه يك زخم ديگر براى علاج مانده بود. پيغمبر دست خود بر آن بماليد و فرمود مردى كه در راه خداوند باين مصيبت مبتلى شود معذور است و زخمى كه حضرت بر آن دست ماليده بود بهبود يافت و على (ع) فرمود: شكر خدا را كه از جنگ فرار ننمودم. خداوند على (ع) را در دو مورد از قرآن سپاس بگفت:

اول‌(وَ سَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ) دوم‌(وَ سَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ».)

ابو على جبايى گويد: در آيه دلالت است بر اينكه اجل انسان يك اجل بيش نيست و همان وقت مرگ اوست زيرا با مرگ از اجل موت كه خداوند برايش قرار داده جدا نميشود.

ابن اخشيد گويد:

آيه بر اين مطلب دلالت ندارد زيرا انسان دو اجل دارد: اجلى كه بآن ميميرد و اجلى كه موهبت الهى است و با اين حال جز در موقع و اجلى كه خداوند آن را اجل موت او قرار داده نميميرد. و قول اول قويتر است.

نظم و ارتباط آيات:

آيه‌(وَ ما كانَ لِنَفْسٍ أَنْ تَمُوتَ ...) بما قبل متصل است زيرا براى تحريك بر جهاد است كه در مقابل ذكر شده.

و گفته‌اند وجه ارتباط اينست كه مردم را به مرگ پيامبر كه در آيه قبل اسم برده شده تسليت مى‌دهد.

و گفته‌اند وجه ارتباط اينست كه حال و تكليف مردم با موت پيامبر تغيير نمى- پذيرد پس بايد در زمان حيات و بعد از وفاتش باو امرش متمسك بود.