ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٩٠ - تفسير

بيان آيه ١٤٩- ١٥٠

لغت:

١- طاعت: موافقت با اراده‌اى كه انسان را بكار ترغيب ميكند و با كلمه ترغيب اطاعت با اجابت فرق پيدا ميكند (چون اجابت ممكنست از غير رغبت هم باشد ولى موافقت با اراده و ميل حاصل است) بعضى از مردم گويند طاعت يعنى موافقت كردن با امر ولى قول اول صحيحتر است زيرا هر كه كارى را كه عقل به وجوب و حسن آن حكم ميكند انجام دهد مطيع است اگر چه در مورد آن امرى نباشد.

مورد و شأن نزول:

از على (ع) روايت است كه اين آيه در باب منافقان است كه بمسلمين پس از شكست در احد گفتند بدين گذشته خود برگرديد.

و گفته‌اند در باب يهود و نصارى نازل شده.

تفسير:

اكنون خداوند سبحان بمؤمنين امر ميكند كه از كفار در باب پشت كردن بجهاد اطاعت نكنند:

(يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا)- يعنى اى كسانى كه خدا و پيغمبر را تصديق داريد.

(إِنْ تُطِيعُوا الَّذِينَ كَفَرُوا)- يعنى اگر بقول يهود و منافقان گوش فرا دهيد كه بعشائر و قبيله‌هاى خود برگرديد كه محمد كشته شده.

(يَرُدُّوكُمْ عَلى‌ أَعْقابِكُمْ‌)- شما را بسوى كفر بر ميگردانند هم چنان كه قبلا بوديد.

(فَتَنْقَلِبُوا)- برميگرديد.

(خاسِرِينَ‌)- زيانكار بخود و چه زيانى بالاتر از اينكه كفر را بجاى ايمان گزينيد