ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١١ - تفسير

بيان آيه ٢٣- ٢٤

لغت:

١- نصيب: بهره از چيزى و آن قسمتى است كه براى شخص گزارند.

٢- دعاء: استدعاء فعل كه گاه بصيغه امر است و گاه با خبر، و گاه بدلالت.

٣- حكم: خبرى كه بين حق و باطل جدا ميكند و از حكمت مأخوذ است.

٤- غرور: طمع در چيزى كه صحيح نيست (غرّ يغرّ غرور) (مغرور) و غرور:

يعنى شيطان چون مردم را مغرور ميكند.

غارّ: غافل چون مثل آدم غافل و فريب خورده است.

غرّاره يعنى دنيا كه اهل خود را فريب ميدهد.

غرّ (غمر) كسى كه در كارها تجربه كار نيست، چون شأن چنين آدم اينست كه فريب خورد و غرور پذيرد و مصدر آن غرارة است.

غرر: خطر.

افتراء: دروغ. و فرى شق و فرية: شكافته شده فريت الارض سرتها و قطعتها (پيمودم زمين را)

تفسير:

چون خداى متعال ذكر كسانى كه با پيغمبر مخاصمه كنند ياد كرد بيان ميفرمايد كه اگر دليل و حجت ايشان را محكوم كند بناله و ضجه گرايند. و از احتجاج و مخاصمه اعراض كنند و فرمود:(أَ لَمْ تَرَ) آيا نميدانى،( إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيباً)- كسانى را كه حظى داده ميشود،( مِنَ الْكِتابِ‌)- از كتاب خدا.

(يُدْعَوْنَ إِلى‌ كِتابِ اللَّهِ‌)- در اينجا چند وجه ذكر شده: