شيخ محمدرضا بن عباس بن على بن الحسن مشهور به مروّج طبسى در ١٨ شعبان ١٣١٧ هـ . ق برابر با ١٢٧٧ هـ . ش در مشهد الرضا(ع) هنگامى كه والدينش از طبس به زيارت ثامن الحجج(ع) آمده بودند، چشم به جهان گشود. پدر او مرحوم شيخ عبّاس، مردى فاضل و در ديار خود به صلاح و تقوى معروف بود. مرحوم شيخ عباس فرزندش محمد رضا را از همان كودكى با سحرخيزى و مسجد آشنا كرد و پيش از اذان صبح او را براى شركت در نماز به مسجد جامع طبس مى‌برد. (١)

آيت اللّه‌ شيخ محمدرضا طبسى افزون بر جايگاه والاى علمى در بعد عمل و اخلاق از نوادر زمان خود به شمار مى‌رفت. تعابير بلندى كه در باره او از علماى برجسته آن دوران صادر شده مانند: « الصفي الزكي المؤتمن» از مرحوم سيد ابوالحسن اصفهانى (٢)، «محور رحى التقوى و الحلم» از شيخ ضياء الدين عراقى (٣) و «الورع التقي» از آقا بزرگ تهرانى (٤) و شيخ محمّد حسين كاشف الغطاء (٥) و تعابير ديگرى نظير آن، نشان از مقام و منزلت معنوى اين عالم ربّانى دارد.

شخصيت علمى

آيت اللّه‌ طبسى حيات علمى خود را پيش از پانزده سالگى آغاز كرد. وى در اين مدّت مبادى اوليه را در طبس نزد پدر خود شيخ عباس و نيز نزد سيد محمد على، معروف به «ميرزا جعفر» فراگرفت و سپس به امر پدرش براى خوشه چينى و

(١) طبسى، مقدمة التحقيق منية الراغب في ايمان ابى طالب(ع)، ص١١ـ١٢ ؛ پور امينى، نگرشى كوتاه بر زندگى پربار حضرت آية اللّه‌ طبسى(ره)، ص٦ـ٧.
(٢) طبسى، مقدمة التحقيق منية الراغب في ايمان ابى طالب(ع)، ص١٥.
(٣) همان.
(٤) همان.
(٥) همان.