٩. زدنى كه در آيه مد نظر است، زدنى است كه صدمه‌اى را وارد نكند به شهادت اجماع، (١٠٧) روايت و (١٠٨) سياق؛ زيرا زدن شديد و دردآور، كدورت ايجاد مى‌كند، نه اينكه سبب صلح و آشتى شود در حالى كه، در شأن نزول، همسر طورى كتك خورده است كه موجب قصاص است، ولى آيه اين نوع زدن را تجويز نمى‌كند.

١٠. طبق نقل‌ها، تعجيل پيامبر(ص) در بيان حكم الهى با سيره ايشان سازگار نيست.

١١. به ظاهر، فرموده پيامبر(ص) بيان پاسخ مسئله سؤال كننده است، نه قضاوت؛ زيرا طرف دعوا(مدعى عليه) آنجا حاضر نبوده. براساس اين روايت لازم مى‌آيد كه آيه، تشريع پيامبر(ص) را باطل كرده باشد و اين منافات با عصمت آن حضرت دارد. از موارد نسخ هم نيست؛ زيرا رفع حكم قبل از عمل است. (١٠٩)

١٢. در روايت اصلاً اشاره نشده است كه زنِ كتك خورده ناشزه بوده، بلكه

(١٠٦) فضل‌الله، من وحى القرآن، ج٧، ص٢٢٨.
(١٠٧) بلاغى نجفى، آلاء الرحمن، ج٢، ص١٠٧؛ صدوق، المقنع، ص٣٥٠؛ ابن بابويه، فقه الرضا، ص٢٤٥؛ سلار، المراسم العلوية، ص١٦١؛ ابن إدريس حلى، السرائر، ج٢، ص٧٢٩؛ طوسى، التبيان، ج٣، ص١٩١.
(١٠٨) طبرسى، مجمع البيان، ج٣، ص٦٩؛ طوسى، التبيان، ج٣، ص١٩١؛ مجلسى، بحار الانوار، ج٢١، ص٤٠٥؛ مسلم بن حجاج، الجامع الصحيح (صحيح مسلم)، ج٤، ص٤٨.
(١٠٩) طباطبايى، الميزان، ج٤، ص٣٤٩.