از «اطاعت همراه با خشوع در برابر خدا و رسول او»؛ از اين رو، ظهور قرآنى آن اقتضا مى‌كند كه در مورد خدا و رسولش به كار رود. بنابراين اگر كسى مى‌خواهد اين واژه را از ظهور قرآنى خود خارج كند، بايد براى ادعاى خود دليل بياورد.

براى روشن‌تر شدن موضوع يك مثال ذكر مى‌كنيم: چنان كه پيش‌تر نيز بيان شد واژه «صراط» در عرف عام ظهور در طريق حسى دارد. اين واژه در قرآن ٤٥ مرتبه به كار رفته است كه در بيشتر آنها مراد «طريق غيرحسى» است. حال آيا صحيح است كه -با تكيه بر گفتار اهل لغت- بر اين مطلب اصرار كنيم كه اگر در آيه‌اى قرينه‌اى در كار نبود، مراد طريق حسى خواهد بود؛ چنان كه ظهور اين واژه در عرف عام چنين اقتضايى را مى‌كند؟ خير، بلكه كاربرد متعدد اين واژه در معناى طريق حسى سبب شده كه اين واژه حقيقتى قرآنى پيدا كند؛ از اين رو، هرجا قرينه‌اى در كار نباشد مى‌توان ادعا كرد كه مراد طريق غيرحسى است؛ زيرا اين واژه در عرف خاص قرآنى معنايى غير از معناى عرف عام خود دارد و ظهور قرآنى آن اقتضا مى‌كند كه در صورت نبودن قرينه، معناى طريق غيرحسى اراده شود.

حال بايد پرسيد: آيا كسانى كه قنوت را اطاعت از شوهر مى‌دانند دليلى جز اين دارند كه «قنوت» نقطه مقابل «نشوز» است و چون نشوز به معناى برترى طلبى و عدم فرمانبرى از شوهر است، لذا قنوت فرمانبردارى از شوهر مى‌باشد؟ حال آنكه اين ادعا اول نزاع و مناقشه ما است و چرا ظهور قرآنى واژه را رها كرده و با علم به كاربرد قرآنى اين واژه ـ چنان كه در عبارات برخى از آنان، اين مطلب نمايان است - بر اين معنا اصرار ورزيده‌اند؟

بنابراين، تفاسير قبلى نمى‌تواند تفسيرى دقيق باشد، چنان كه برخى از مفسران خود به اين مطلب اقرار دارند كه قنوت در قرآن در باره خدا به كار رفته است، اما با توجه به سياق، برخى آن را اطاعت شوهر و عده‌اى اطاعت خدا در امر