آيت اللّه‌ شيخ محمّد رضا طبسى از آغاز نهضت اسلامى ايران، همراه با عده‌اى ديگر از علماى نجف اشرف، با صدور اعلاميه‌اى عليه حكّام پهلوى، آشكارا به حمايت از انقلاب اسلامى و اعلان انزجار از اقدامات ظالمانه رژيم طاغوت شاه پرداخت. پس از قيام خونين پانزده خرداد، هنگامى كه امام خمينى به عراق تبعيد شدند، شخصاً تا چهل كيلومترى نجف اشرف به استقبال امام شتافت و با تعطيل كردن نماز جماعت خود، در نماز جماعت امام خمينى در مسجد شيخ انصارى و مدرسه آيت اللّه‌ بروجردى شركت مى‌كرد. پس از انقلاب نيز همواره، حمايت از امام خمينى را حمايت از امام زمان(ع) مى‌دانست.

او سرانجام در شب ٢٥ ربيع الاوّل ١٤٠٥ هـ .ق (٢٨/١٠/١٣٦٣هـ .ش) پس از گذراندن عمر خود در راه ترويج و نشر انديشه و مكتب اهل بيت(ع) به ملكوت اعلى شتافت. انتشار اين خبر از طريق روزنامه‌ها و نيز صدا و سيماى جمهورى اسلامى موجى از غم و اندوه را در ميان محافل علمى، حوزه‌هاى

(٢٩) تهرانى، الذريعة، ج٨، ص١١٧؛ طبسى، مقدّمة التحقيق منية الراغب في ايمان ابى طالب(ع)، ص٢٧.
(٣٠) تهرانى، الذريعة ج٤، ص٢٧؛ طبسى، مقدّمة التحقيق منية الراغب في ايمان ابى طالب(ع)، ص٢٩.
(٣١) تهرانى، الذريعة، ج١٠، ص٢٤؛ طبسى، مقدّمة التحقيق منية الراغب في ايمان ابى طالب(ع)، ص٢٧
(٣٢) اين كتاب به قلم آقاى رازى(ره) با عنوان «گوهر وزين» به فارسى ترجمه و چاپ شده است. طبسى، مقدمة التحقيق منية الراغب في ايمان ابى طالب(ع)، ص٢٧ و ٢٨.