له أمّهات أولاد شتّى فارضعت واحدة منهنّ بلبنها غلاماً غريباً، أليس كلّ شيء من ولد ذلك الرجل من أمّهات الاولاد الشتى محرّماً على ذلك الغلام؟ قال: «قلت بلى». قال: فقال أبوالحسن (ع): «فما بال الرضاع يحرّم من قبل الفحل ولايحرّم من قبل الامهات؟ و إنّما الرضاع من قبل الامّهات و إن كان لبن الفحل ايضاً يحرّم»؛ (١٤)

امام رضا(ع) به من فرمود: «ياران تو در مورد رضاع چه مى‌گويند؟» گفتم: آنها مى‌گفتند شير براى شوهر است، تا اينكه روايتى از شما رسيد مبنى بر آنكه شما هر آنچه را با نسب حرام مى‌شود، در اثر رضاع نيز حرام مى‌دانيد. پس آنان به سخن شما رجوع كردند. سپس امام فرمود: اميرالمؤمنين (مأمون) ديشب همين مسئله را از من پرسيد و خواست تا برايش شرح دهم كه «شير براى شوهر است» يعنى چه. من مايل به سخن دراين باره نبودم. او گفت: باش تا از تو بپرسم، سپس گفت: مردى است كه فرزندانى از زنان متعدد دارد، حال اگر يكى از زنان او به پسر بچه غريبى شير دهد، آيا همه فرزندان اين مرد از مادران ديگر با اين پسر محرم نمى‌شوند؟ گفتم: بله. محمد بن عبيده مى‌گويد: سپس امام(ع) فرمود: چگونه است كه رضاع از جانب شوهر موجب محرميّت مى‌شود، اما از جانب مادران موجب محرميّت نشود؟ رضاع فقط از جانب مادران است؛ اگر چه شير از جانب شوهر نيز موجب محرميت مى‌شود.

اين روايت از نظر سند ساقط است به علاوه بوى تقيه از آن مى‌آيد. روايت دوم موثقه جميل بن درّاج است از امام صادق (ع):

إذا رضع الرجل من لبن امرأة حرم عليه كلّ شيء من ولدها و إن كان من غير الرجل الذي كانت أرضعته بلبنه، و إذا رضع من لبن رجل حرم عليه كلّ

(١٤) همان، ص٢٩٦، باب ٦ از ابواب ما يحرم بالرضاع، ح٩.