كسى به مقام خليفه الهى رسيد، حرف مستخلف عنه را مى‌زند. اينكه بزرگان به ياد افرادى همچون فيض مى‌افتند،به اين جهت است كه آنان بين معقول و منقول جمع كردند و هم آيه محكمه را متقن مى‌دانستند و هم فريضه عادله و هم سنت قائمه را. مرحوم فيض بسيارى از اين مطالب را از راه نقل و عقل به دست آورد.

ايشان به نقش تقوا در تشخيص حق و باطل اشاره كرد و گفت: راه اسلام، راه تقوا است. معناى: «اتقوا اللّه‌ يعلّمكم اللّه‌» اين است كه اگر تقوا داشته باشيد، خداوند به شما فرقان مى‌دهد. تقوا فاروق حق و باطل، خير و شر، و حسن و قبيح است. اگر انسان نور نداشته باشد نمى‌تواند ميان خير و شر فرق بگذارد. راه جديد شرع همان تقواست و فيض اين راه را رفته بود. فيض در عصرى مى‌زيست كه علوم اهل بيت بايد ترويج مى‌شدند. روش فيض در اين عصر شرح حديث ثقلين است. وى در تفسير صافى، حديث ثقلين را شرح كرد و اين دو ثقل را به هم پيوند زد. چه خدمتى بزرگ تر از اين فرض مى‌شود.

سخنران ديگر همايش فيض كاشانى، آيت اللّه‌ جعفر سبحانى بود. ايشان از دو رساله مرحوم فيض «شرح الصدر» و «الانصاف» نام برد كه هر دو شرح حال خود اوست. وى افزود: تعداد آثار فيض كاشانى بر طبق نوشته مرحوم آقا بزرگ تهرانى حدود ٢١١ كتاب و رساله است. او در كاشان متولد شد. در ٢١ سالگى تصميم گرفت به اصفهان برود و بدين منظور استخاره كرد كه در پاسخ، آيه نفر آمد. بنابر اين به اصفهان رفت و در آنجا مشغول تحصيل شد، ولى روح تشنه اش سيراب نشد. به شيراز رفت و در آنجا به استاد حديث به نام سيد ماجد بن سيد هاشم بحرانى برخورد و حدود دو سال نزد او درس خواند. سپس به اصفهان بازگشت و پس از چندى با برادر كوچك خود به حج عزيمت كرد برادر او هنگام بازگشت در بين راه كشته شد. در اين سفر، مرحوم شيخ محمد فرزند شيخ حسن صاحب معالم را مى‌بيند و از او اجازه روايت مى‌گيرد. در آنجا با ملا محمد استرآبادى صاحب رجال و دامادش ملا محمد امين استرآبادى صاحب كتاب الفواهد المدنيه و