دركتاب على(ع) آمده است: هرخويشاوند به منزله رحمى است كه ميت نيز از همان رحم است؛ مگر وارثى نزديك تر ازاو به ميّت وجود داشته باشد كه دراين صورت حاجب او مى‌شود. (٣٧)

زيرا اين روايت دلالت مى‌كند براين كه درارث نزديك تر بودن به ميّت معتبر است.

همچنين خبر حسين رزّاز، آن را تأييد مى‌كند:

باكسى مشورت كردم كه از امام صادق(ع) سؤال كرده بود: مال براى چه كسى است؟ نزديك تر به ميّت يا عصبه؟ فرمود: المال للأقرب، والعصبة في فيه التراب ؛ (٣٨) مال براى نزديك تر[به ميت] است و در دهان عصبه خاك باد.(باوجود اقرب، چيزى به او نمى رسد.)

مگر گفته شود: روايت در مقام نفى عصبه است؛لذا نسبت به مقام مورد بحث، اطلاق ندارد. ليكن كسى مى‌تواند بگويد: بله، ليكن نفى ارث عصبه با ملاك نزديك تر بودن به ميّت، در دلالت كردن براين كه معيار در ارث، نزديك تر بودن به ميّت است، كفايت مى‌كند. شاهدش اين است كه در معتبره يزيد كناسى، امام(ع) براى ارث بردن هر مرتبه چنين علت آورده كه او نسبت به مرتبه پايين تر خود، اولى است؛ آن جا كه از امام باقر(ع) روايت كرده:

پسر تو از پسر پسر تو، نسبت به تو، اولى است و پسر پسر تو از برادر تو اولى است، فرمود: و برادر پدرى و مادرى، از برادر پدرى، نسبت به تو اولى است و برادر پدرى، از برادر مادرى، نسبت به تو اولى است.... (٣٩)

(٣٦) ر.ك: كلمات سديده،١١٧ـ١١٨.
(٣٧) وسائل،ج١٧،ص٤١٨،باب٢ از موجبات ارث،ح١.
(٣٨) وسائل،ج١٧،ص٤١٥،باب١ از موجبات ارث،ح٣.
(٣٩) وسائل،ج١٧،ص٤١٤،ح٢.