با توجه به اين ستدلال، پاسخ دليل شهيد صدر، كه مى‌گويد: ظاهر حديث، اضافه شهرت به روايت است، روشن مى‌شود به اين صورت كه به ظاهر عبارت ـ كه از آن اضافه ياد شده به دست مى‌آيد ـ نبايد تكيه كرد؛ زيرا با وجود قرينه محكمى كه دركلام آية اللّه‌ بروجردى و امام خمينى ذكر شده است، اين ظهور، بدوى و فاقد ارزش مى‌نمايد.

البته مدّعاى آية اللّه‌ بروجردى وامام خمينى با اين اشكال مواجه است كه دربرابر فرض مشهور شدن دو روايت مخالف ـ كه درمقبوله آمده است ـ چگونه مى‌توان تصوّر كرد كه دو روايت به حسب فتوا مشهور شده باشند؟! اين درحالى است كه تصوّر مشهور شدن دو روايت به حسب نقل امكان پذير است و شايد استظهار شهيد صدر به لحاظ همين نكته باشد.

آية اللّه‌ بروجردى، خود متوجه اين اشكال شده و آن را پاسخ داده است. وى مى‌گويد:

اشكال: اين استظهار(مقبوله به شهرت) داشتن روايت از نظر مضمون و فتوا نظر دارد با اين فرض مطرح در مقبوله كه هردو خبر، مشهور باشند، سازگار نيست؛ زيرا مشهور شدن هردو به حسب مضمون امرى امكان ناپذير است؛ برعكس شهرت در نقل روايت كه تصوّر اتفاق پيدا كردن همه نسبت به نقل و تدوين هردو روايت ممكن به نظر مى‌آيد.

جواب: دو خبر[ نيز گاه مى‌توانند] به حسب مضمون، مشهور گردند و آن هنگامى است كه به مضمون هريك از دو روايت، گروهى بسيار از اصحاب فتوا دهند و آن مضمون نزدشان معروف شود؛ به گونه اى كه از زمره اقوال شاذّ و آراى نادر به شمار نرود. (٤٨)

طبق پاسخ آية اللّه‌ بروجردى، سؤال درمورد فرض مشهور شدن دو روايت، پرسش از موردى است كه اصحاب دريك مسأله دو گروه عمده شوند و هريك به مضمون روايتى فتوا

(٤٧) الرسائل، تعادل و تراجيح، ص٧٠.
(٤٨) التقريرات، ص١٤٧.