فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٧١ - تحريرى نو از نظريۀ شهرت در اصول متلقّات آية اللّه بروجردى احمدمبلّغى

مرحوم نايينى مورد روايت را شهرت روايى معرفى مى‌كند. (٣٧) مرحوم خويى نيز تصريح مى‌كند:

(١٤٥)

مراد از مجمع عليه خبرى است كه صدور آن قطعى است.... (٣٨)

شهيد صدر نيز مى‌گويد:

نظر در مقبوله به شهرت روايى است نه فتوايى. (٣٩)

و نيز مى‌گويد:

شهرت درمقبوله درمعناى اشتهار و شيوع ظهور دارد كه با مستفيض بودن روايت و قطعى بودن آن برابر مى‌شود و به معناى شهرت فتوا برطبق روايت نيست. (٤٠)

درمقابل، ديدگاه دوم را مرحوم آية اللّه‌ بروجردى وامام خمينى ارائه كرده اند. آية اللّه‌ بروجردى مى‌گويد:

به اين ادعا كه مورد تعليل، شهرت روايى است، اعتنايى نيست. (٤١)

درجاى ديگر مى‌گويد:

مقصود از شهرت درمقبوله، شهرت فتوايى است؛ اين كه مفاد روايت، ميان اصحاب از حيث فتوا و عمل مشهور شده باشد. (٤٢)

امام خمينى نيز مى‌گويد:

مراد از مجمع عليه ميان اصحاب و مشهور واضح نزدشان شهرت فتوايى است نه شهرت روايى. معناى مجمع عليه و مشهور نزد آنان چيزى جز اين شهرت فتوايى نمى تواند باشد. (٤٣)