فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ١٦٠ - تحريرى نو از نظريۀ شهرت در اصول متلقّات آية اللّه بروجردى احمدمبلّغى

نقل روايت درمقام فتوا نزد قدماى اصحاب مرسوم و متعارف بوده و متون روايات، فتاواى آنها را تشكيل مى‌داده است. (٢٢)

در جاى ديگر مى‌گويد:

بناى قدما برذكر اصولى بوده كه هر نسل از نسل قبلى دريافت مى‌كرده است؛ نه پرداختن به تفريع‌هاى اجتهادى. (٢٣)

از امام خمينى سخنى در تصريح به تقسيم بندى اصول متلقات به دو دسته متلقات واضح و متلقات غير واضح ـ كه دركلام آية اللّه‌ بروجردى آمده است ـ مشاهده نمى شود؛ امّا نكاتى درمورد كتب قدما ارائه داده است كه با اين تقسيم بندى سازگار است ودرجاى خود به مناسبت خواهد آمد. نكاتى كه توجه به آنها براى كسانى كه مى‌خواهند ابعاد نظريه شهرت دراصول متلقات را هرچه بيشتر بكاوند، ضرورى است.

ج) تعيين شهرت معتبر و تحديد قلمرو آن

آية اللّه‌ بروجردى براين عقيده است كه شهرت، تنها زمانى معتبر است كه درمحدوده «مسائل متلقات از نوع واضح آن» شكل گرفته باشد؛ امّا شهرت درمسائل متلقات غير واضح ـ كه اعمال نظر درآنها راه يافته است ـ و نيز درمسائل تفريعى، اعتبار ندارد. (٢٤)

آية اللّه‌ بروجردى دليل حجيّت شهرت در«مسائل متلقات واضح» را دخالت نداشتن دو اجتهاد توضيحى و تفريعى دراين مسائل معرفى مى‌كند و علت عدم حجيّت شهرت در مسائل متلقات غير واضح را دخالت داشتن اجتهاد توضيحى درآن و علت عدم حجيّت شهرت در مسائل تفريعى را دخالت داشتن اجتهاد تفريعى دراين دسته برمى شمرد. (٢٥)

نقد: مقصود از اين نقد، نقدتمامت و كليت نگاه و تقسيم آية اللّه‌ بروجردى ـ كه به