ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٦

در اين موقع مردى از جاى برخاست و گفت : يا امير المؤمنين در بارهء فتنه ما را آگاه فرما و آيا از رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله در بارهء فتنه سؤال نموده‌ايد آن حضرت فرمود : هنگامى كه خداوند سبحان اين آيه * ( ( الم أَحَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لا يُفْتَنُونَ ) ) * ، را نازل فرمود ، من دانستم مادامى كه رسول خدا ( ص ) در ميان ما است ، فتنه بر ما نازل نمى گردد پس گفتم يا رسول اللَّه ، چيست آن فتنه اى كه خدا آنرا به شما خبر داده است فرمود : يا على ، بعد از من ، امت من دچار فتنه مى گردند . عرض كردم : يا رسول اللَّه آيا در جنگ احد هنگامى كه جمعى از مسلمانان شهيد شدند و من از شهادت بىنصيب ماندم و اين پيشامد براى من سخت شد ، مگر به من نفرمودى : بشارت باد ترا به شهادت در آينده فرمود : بلى ، چنين است . در آن هنگام ( در موقع شهادت ) چگونه تحمل خواهى كرد عرض كردم يا رسول اللَّه . چنين حادثه اى جاى صبر و شكيبائى نيست بلكه از موارد بشارت و شكر است و رسول خدا فرمود : يا على ، اين قوم در آينده دچار فتنه در اموال مى گردند و در بارهء دينى كه پذيرفته‌اند ، به خدا منّت گذارند و رحمت او را آرزو مى كنند و از غضب او خود را در امن و امان بينند و حرام او را حلال تلقى كنند - بوسيلهء شبهه‌هاى دروغين و هوىهاى غافلگير . شراب را بعنوان آب جو حلال شمارند و رشوهء پليد را هديّه ناميده و حلالش پندارند و رباخوارى كنند نام آنرا خريد و فروش گذارند عرض كردم يا رسول اللَّه ، در چنان موقع ، آنانرا در چه منزلتى قرار بدهم آيا به منزلهء مرتد يا به منزلهء فتنه و آشوب زدگان رسول خدا پاسخ فرمودند : به منزله فتنه و آشوبزدگى .