ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١١١ - ترجمهء خطبهء نود و هفتم

ستمكار هرگز معناى مهلت را نمى فهمند و درك نمى كنند كه ممكن است ما بين علَّت و معلول ، عمل و عكس العمل گاهى فاصله‌هاى زمانى وجود داشته باشد كه گاهى خيلى طولانى مى باشد ، ولى بهر حال - < شعر > اين جهان كوه است و فعل ما ندا سوى ما آيد نداها را صدا < / شعر > حكمت بالغهء خداوندى در مهلتى كه به ستمكاران مى دهد ، ممكن است امور متعدّدى باشد مانند آگاه ساختن ستمكار به وقاحت ستم و جورى كه انجام داده است .
اين آگاه كردن ممكن است عواملى داشته باشد ، از آن جمله : شايد ستمكار نتايج و عواقب تعدّى و تجاوز ديگر ستمكاران را ببيند و اگر از اندك تعقّل برخوردار بوده باشد ، بگويد : قانون عالم وجود هيچ تفاوتى ميان من و ديگر ستمكاران نمى گذارد و با دريافت اين حقيقت ، دست از ستمكارىهاى خود بردارد و از ستمهائى كه در گذشته بر مخلوقات خدا روا داشته است ، پشيمان شود و آنها را جبران نمايد . خداوند سبحان در آيه اى از قرآن مجيد مى فرمايد : ( وَلا يَحْسَبَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلِي لَهُمْ خَيْرٌ لأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَلَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ ) [١] .
( و گمان نكنند آنان كه كفر ورزيده‌اند : جز اين نيست كه ما همه گونه وسائل براى آنان فراهم مى كنيم ، بصلاح و خير آنان مى باشد ، جز اين نيست كه براى آنان همهء وسائل را فراهم مى كنيم كه گناه [ بر گناهانشان ] بيفزايند و عذاب ذليل كننده اى براى آنان مقرّر شده است . ) البتّه معلوم است كه مقصود از : ( لِيَزْدادُوا إِثْماً ) ( تا گناه بر گناهانشان بيفزايند . ) غايت و غرض :

[١] آل عمران آيهء ١٧٨ .