ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٥ - ترجمهء خطبهء نود و چهارم

ترجمهء خطبهء نود و چهارم از خطبه اى است از آن حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در اين خطبه خداوند سبحان را توصيف نموده ، سپس فضيلت رسول خدا و دودمان او را توضيح مى دهد و سپس مردم را موعظه مى فرمايد : پس مبارك است خداوندى كه بلندى و دور پروازىهاى همّتها به او نمى رسد و حدس هشياريها به مقام شامخ او نائل نگرددخداوند اوّل كه غايتى براى او نيست تا پايان يابدو آخرى براى او وجود ندارد تا منقرض شود .
و از اين خطبه است در توصيف پيامبران آنان ( پيامبران ) را در برترين وديعتگاه بوديعت نهادو در بهترين قرارگاه تثبيت فرموداصلاب شريفهء آنان را به پاكترين ارحام منتقل ساختهر موقعى كه يكى از آنان [ رسالت خود را ابلاغ نموده و ] در گذشت ، براى تبليغ دين خداوندى جانشينى از آنان قيام نمود .
رسول اللَّه صلَّى اللَّه عليه و آله و خاندانش تا آن گاه كه كرامت خداوندى سبحانه و تعالى به محمّد صلى اللَّه عليه و آله منتهى گشتآن وجود مقدّس را از برترين معادن روياننده و عزيزترين اصول و ريشه‌ها براى كاشتن بيرون آورداز آن درختى كه خداوند آن را بشكافته و پيامبرانش را از آن بيرون آورده استو امناى خود را از آن برگزيده عترت