( و قوم ابراهيم با وى به احتجاج ( مجادله ) برخاستند . ابراهيم گفت : آيا در بارهء خدا با من به احتجاج مى پردازيد در حالى كه خدا هدايت كرده است مرا و من از آنچه كه شما بعنوان شريك خداوندى پذيرفته‌ايد نمى ترسم [ اگر كفر بان بورزم از ضررش هراسى ندارم و اگر عبادتش كنم اميد سودى از آن به دل راه نمى دهم ، زيرا آنها يا بتهائى هستند كه شكسته مى شوند و من آنها را شكستم و يا ستاره و ماه و خورشيدند كه حركت موجود در آنها ، حدوث و محدوديّت آنها را اثبات مى كند . ] مگر خداى من چيزى ديگر بخواهد [ مثلا من از توجّه بخدا منصرف شوم و راه انحراف پيش بگيرم و خداوند عنايت خود را از من سلب كند و در نتيجه شرك بخدا بورزم يا اين كه خداوند همان موجودات جامد را بگونه اى دگرگون كند كه نفع و ضررى داشته باشند . البتّه در اين صورت هم باز كسى كه آن دگرگونى را در آن موجودات بوجود آورده است خداوند يگانه است . ] علم خداى من بر همه چيز گسترده است ، آيا متذكَّر نمى شويد و چگونه بترسم از آنچه كه شما شرك بوسيلهء آن مى ورزيد ( بتهائى كه نه توانائى سود رساندن دارند و نه قدرت وارد كردن ضرر ) ولى شما از اين كه شرك بخدا مى ورزيد كه خدا در بارهء آن سلطه و اختيارى بشما نازل نكرده است نمى ترسيد . كدام يك از ما دو گروه ( من و پيروانم يا شما ) براى امن شايسته تريم اگر بدانيد .
كسانى كه ايمان آورده و ايمانشان را با ظلم در نياميختند براى آنانست امن و آنانند هدايت يافتگان . و اين حجّت ما بود كه آنرا به ابراهيم داديم كه به قوم خود ابلاغ كند ما درجات آنان را كه بخواهيم بالا مى بريم قطعا پروردگار تو حكيم و دانا است . ) صفت بيست و دوم - هدايت شدهء خداوندى . صفت بيست و سوم سالك و ارائه كنندهء راه امن در آيات مزبوره مسئلهء بسيار با اهمّيّتى كه گوشزد شده است اين است كه راه حضرت ابراهيم عليه السّلام در زندگى با همهء ابعادش امنترين راه‌ها است . دلايل اين قضيّه در آيات قرآن مجيد با كمال وضوح مشاهده مى شود .
ابراهيم خليل عليه السّلام زندگى و مرگ خود را با تمامى ابعادى كه دارند مستند به خداوند بخشندهء كمال اعلا مى داند ، نه به يك عوامل ناآگاه طبيعت و انگيزه‌هاى طبيعى حيوانى خود و ديگر همنوعانش . خداوند خطاب به پيامبر اسلام مى فرمايد : * ( قُلْ إِنَّ صَلاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيايَ وَمَماتِي لِلَّه رَبِّ الْعالَمِينَ . لا شَرِيكَ لَه