ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٤٢ - محمّد صلَّى اللَّه عليه و آله فرزند با عظمت ابراهيم عليه السّلام

صفت سى و چهارم - دارندهء حكم . صفت سى و پنجم - داراى نطق بر حقّ در تمامى دورانها . صفت سى و ششم از وارثان بهشت .
در اين آيات قرآنى مقام توحيد و ملكوتى حضرت ابراهيم خليل عليه السّلام كاملا مطرح مى گردد : هدايت حقيقى از آن خداونديست - < شعر > اى عقل مرا كفايت از تو جستن ز من و هدايت از تو عقل آبله پاى كوى تاريك و آنگاه رهى چو موى باريك توفيق تو گر نه ره نمايد اين عقده به عقل كى گشايد < / شعر > زيرا : لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِالله الْعَلِىِّ الْعَظِيمِ ( حول و قوّه اى جز با اعطاى خداوند بزرگ و با عظمت وجود ندارد . ) ( إِنَّكَ لا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَلكِنَّ الله يَهْدِي مَنْ يَشاءُ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ ) ( قطعا تو نمى توانى كسى را كه بخواهى هدايت كنى ، بلكه خداوند است كه هركس را بخواهد هدايت مى كند و او به هدايت يافتگان داناتر است ) با اين كه كوشش و تكاپو و تحمّل سختترين آزمايشها كه حضرت ابراهيم عليه السّلام بدانها نائل آمده بود و نتيجهء آنها ، هدايت و لطف خداوندى در بارهء او بود ، با اين حال اين سر دستهء موحّدان و پدر انبياء و رسولان ، همهء آنها را كنار مى گذارد و مى گويد : خداوند است كه مرا هدايت ميكند چنانكه او مرا آفريده است . تعلَّق مستقيم مشيّت خداوندى را بر تمامى شئون حيات و ممات مى بيند و مى گويد : خداوندى كه به من اطعام ميكند و سيرابم مى نمايد و هنگامى كه بيمار ميشوم مرا بهبود مى بخشد ، خداوندى كه مرا مى ميراند و سپس زنده مى گرداند . ملاحظه مى شود كه پيشتاز قافلهء توحيد چگونه مستندترين حركات خويشتن را ( مانند خوردن و آشاميدن و غير ذلك ) بخدا نسبت مى دهد و تأثير دخالت مشيّت خداوندى را در همهء شئون هستى گوشزد مى نمايد .
مطلب با اهميّت ديگرى كه در آيات فوق ديده مى شود ، جاودانگى ابلاغ صادقانه ميباشد كه ابراهيم از خداوند متعال مسئلت مى دارد كه ابلاغ صادقانهء او فراگير