ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١١٢ - ترجمهء خطبهء نود و هفتم

املاء ( پركردن و آماده كردن وسائل . ) نيست ، بلكه لام در فعل مزبور لام عاقبت است ، چنانكه در بيت زير آمده است :
< شعر > له ملك ينادى كلّ يوم لدوا للموت و ابنوا للخراب < / شعر > ( براى خداوند فرشته ايست كه هر روز به مردم ندا مى كند كه بزاييد ، عاقبت خواهند مرد و بسازيد عاقبت خراب خواهند شد . ) بنا بر اين ، معناى آيه چنين است : كه ما وسائل را براى آنان فراهم مى آوريم و آنان با اختيار خويش از آن وسائل سوء استفاده نموده و برگناهان خود مى افزايند .
( وَذَرْنِي وَالْمُكَذِّبِينَ أُولِي النَّعْمَةِ وَمَهِّلْهُمْ قَلِيلًا ) [١] .
( بگذاريد من مشيّت خود را در بارهء تكذيب كنندگان متنعّم [ به نعمتها و قدرتها ] بجريان بيندازم و اندكى بانان مهلت بده . ) ( فَمَهِّلِ الْكافِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْداً ) [٢] .
( مهلتى براى كافران بده ، مهلتى اندك . ) اين نكته هم قابل توجّه است : در اين دنيا همهء مهلتها كه در جويبار گذراى زمان داده مى شود ، اندك است ، زيرا سرعت عبور زمان بر خلاف آن پايندگى كه ما انسانهاى خام خيال مى كنيم ، هر آينده اى را اگر هم بسيار طولانى باشد ، كوتاه مى كند . در دو آيهء شريفه از قرآن كلمهء استدراج [ كه بمعناى بالا بردن درجه به درجه يا ساقط كردن درجه به درجه ] وارد شده است اين كلمه در هر دو آيه بمعناى ساقط كردن تدريجى است :

[١] المزّمّل آيهء ١١ .
[٢] الطَّارق آيهء ١٧ و القلم آيهء ٤٤ .