ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٧٣ - انديشه در بارهء خلقت كائنات و عمل آفرينش خدا را خسته نساخت

انديشه در بارهء خلقت كائنات و عمل آفرينش خدا را خسته نساخت با توجه به اين كه هر انسانى پس از تدبير و كار عضلانى بجهت صرف انرژى و نيرو خسته مى شود ، مخصوصا اگر كار سنگين و بزرگ بوده باشد ، ممكن است اين تصور باطل در بارهء خدا نيز در ذهن انسان خطور نمايد كه خداوند نيز با فعاليتى كه براى ايجاد خلقت انجام داده است ، خسته شده است اين مقايسه ، همواره انسان را از خدا شناسى حقيقى محروم مى نمايد .
در صورتى كه آدمى مى تواند با توجه به روحى كه در درون او ما فوق ماديات است ، از اين گونه تصورات و مقايسه‌ها دست بردارد . روح در فعاليتهاى خود نه انرژى صرف مى كند و نه بجهت فعاليتى كه انجام مى دهد ، از آن كاسته مى شود و نه بر آن افزوده مى گردد . صرف نيرو و خستگى و كاهش و افزايش از مختصات جسم و جسمانيات است كه ميدان فعاليت روح است نه از مختصات روح . همچنين در قضاى الهى كه فرمان خلقت است و قدرى كه عبارتست از تجسم هندسهء خلقت در پهنهء هستى ، اشتباه و خطائى و ترديدى راه نيافته است . كدامين نقطهء تاريك مى تواند خللى در قضا و قدر الهى بوجود بياورد ، در حالى كه همه چيز براى او روشن و ظاهر است و كدامين ضعف علمى است كه خدا را از مقدمات و نتائج و ماهيت قضا و قدرش بىاطلاع بسازد آيا در مفهوم و واقعيت هستى چيزى خارج از حيطهء علم و قدرت او قابل تصور است كه موجب اشتباه و خطا گردد ٣٣ ، ٣٤ - المأمول مع النّقم ، المرهوب مع النّعم ( خداوندى كه مورد اميد و آرزوى بندگان فرو رفته در عذاب و نكبتها است و مورد هراس غوطه وران در نعمتها )