ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٩٩ - اگر بشر بپذيرد كه خداوند بزرگ او را مى بيند و در نتيجه او هم خدا را دريافت نمايد ، نه تنها همهء دردهاى او درمان خواهد گشت ، بلكه توفيق او در راه دريافت كمال حتمى خواهد بود

خطبه‌هاى آينده مشروحا مطرح خواهد گشت .
٦ ، ٧ ، ٨ ، ٩ ، ١٠ ، ١١ ، ١٢ ، ١٣ ، ١٤ ، ١٥ ، ١٦ ، ١٧ ، ١٨ ، ١٩ ، ٢٠ ، ٢١ - راقب ربّه ، و خاف ذنبه ، قدّم خالصا و عمل صالحا اكتسب مذخورا و اجتنب محذورا . . . ( پروردگارش را در نظر گرفت و از گناهش در هراس افتاد . با اخلاص در عمل و نيت پيش رفت و عمل صالح انجام داد و ذخيرهء سودمند اندوخت و از امور ممنوعه اجتناب ورزيد ) اگر بشر بپذيرد كه خداوند بزرگ او را مى بيند و در نتيجه او هم خدا را دريافت نمايد ، نه تنها همهء دردهاى او درمان خواهد گشت ، بلكه توفيق او در راه دريافت كمال حتمى خواهد بود .
اين مطلبى است كه نه تنها منابع اسلامى با اشكال و عبارات گوناگون بآن اصرار مى ورزد ، بلكه حكماء و خردمندان آگاه نيز آن را دريافته و پذيرفته‌اند كه تا آدمى كششى از نظاره و تربيت الهى را احساس نكند و معتقد به چنين جاذبه اى نباشد ، استعداد بالانگرى و حركت به كمال او به فعليت نخواهد رسيد . اين يك مدعاى محض نيست كه بازگو كنندهء يك آرمان خيالى غير قابل تحقق بوده باشد . دليلى كه براى واقعيت اين مدعا مى توان در نظر گرفت ، اينست كه هر هدفى كه براى آدمى با عظمت و با ارزش تلقى شد و وصول بآن را ضرورى تلقى كرد ، اگر از عقل و احساس معتدل برخوردار بوده باشد ، بطور طبيعى كششى به سوى آن هدف در وى بوجود مى آيد ، كميت و كيفيت اين كشش ارتباط مستقيم با اهميت و كميت هدف دارد و ضمنا بدان جهت كه روح انسان هدفگير ، هدف مورد علاقهء خود را در يك وضع عالى تجسيم نموده و آنرا مانند جزئى از روح خود ميداند كه فعلا از او دور است ، نظاره و سلطه و توجيهى از آن