ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٨٥ - ترجمهء خطبهء شصت و ششم

با خداوند متعال چنين راز و نياز ميكرد :
اللَّهمّ أليك نقلت الأقدام و أتعبت الأبدان و أفضت القلوب و رفعت الأيدى و شخصت الأبصار ، ( « رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنا وَبَيْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ وَأَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحِينَ » ) ( پروردگارا قدمها بسوى تو برداشته شده و بدنها در راه تو خسته و دلها بسوى تو كشيده شده و دستها بطرف تو بلند و چشمها ببارگاه تو دوخته شده است . « اى پروردگار ما ، ميان ما و قوم ما فتح را بر مبناى حق برقرار فرما و توئى بهترين فتح كنندگان » ) .
١ - خداوندا ، ما با ايمان به اين كه در مسير حق حركت مى كنيم ، قدم برداشته‌ايم ، نه در راه جاه طلبىها و خودخواهىهاى ضد حق و حقيقت .
٢ - خداوندا ، ما بدنهاى خود را كه امانتهاى تست در راه تو از دشتها و تپه‌ها و هامونها و خارستانها و سنگلاخها مى كشيم و آنها را به زحمت و مشقت مى اندازيم .
٣ - خداوندا ، ديدگان خود را ببارگاه تو دوخته و انتظار رحمت ترا مى كشيم ، اى مالك زندگى و مرگ انسانها .
٤ - پروردگارا ، فتح حقيقى و حل و فصل خصومتها از آن تست و از مشيت بالغهء تو . ما آنچه را كه در پيشگاه تو فتح است ، از تو مسئلت مى داريم ، زيرا فتح و پيروزى بر مبناى حق از آن تست نه پيروزى ظاهرى و شكست دادن يكمشت نادان از خود بىخبر و ضد انسان كه از روى حماقت و كينه توزى با مبادى و اصول حيات ، خود را و ما را به مرز زندگى و مرگ كشانده و با تو بمبارزه برخاسته‌اند .
٥ - خداوندا ، آن انبوه موجودات كه روياروى ما ايستاده‌اند ، قوم ما هستند و از نوع ما و فرزندان همان آدمند كه ما را هم مانند آنان وارد عرصهء زندگى كرده‌اند حال كه تضاد و خصومت ما با يكديگر ذاتى نيست ، خود