ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٤٩ - تفسير عمومى خطبهء هفتاد و دوم

تفسير عمومى خطبهء هفتاد و دوم ١ ، ٢ ، ٣ ، ٤ ، ٥ - اللَّهمّ داحى المدحوَّات و داعم المسموكات و جابل القلوب على فطرتها - شقيَّها و سعيدها ( خداوندا ، اى گسترنده و رها كنندهء گسترده‌ها [ براى كار خود ] و اى بر پا دارندهء آسمانهاى بلند ، و اى آفرينندهء دلها - چه شقى و چه سعيد - بر فطرت اصلى خود ) .
< شعر > اى خدا ، اى خالق بى چون و چند از تو پيدا گشته اين كاخ بلند < / شعر > معناى دحو در لغت گستردن و رها كردن جسم در فضا يا در زمين است كه مانند انداختن يك جسم و قرار دادن آن جسم در موقعيت مناسب به طبيعت خود ميباشد ، اعم از اين كه آن موقعيت مناسب سكون باشد يا حركت ، لذا نمى توان از اين جمله براى حركت يا سكون زمين استدلال قطعى و محكم كرد ، البته بعضى از صاحبنظران علوم اسلامى با نظر به دلايلى ديگر حركت زمين را از ديدگاه اسلام مى پذيرند . اين جملهء مورد تفسير به سه گروه از آيات قرآن مجيد اشاره ميكند كه مصاديقى بر مفهوم فوق مى باشند : گروه يكم - كه داراى مضمون آيهء زير است : ( أَ أَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقاً أَمِ السَّماءُ بَناها . رَفَعَ سَمْكَها فَسَوَّاها . وَأَغْطَشَ لَيْلَها وَ )