الاحتجاج - ترجمه غفاری - الطبرسي، أبو منصور - الصفحة ٨٣ - جواب امام على بن موسى الرضا ع از سؤالات مأمون

آن حضرت مالك الرّقاب عرش را بروى آب ممكَّن گردانيد و قدرت خود را بر ملائكه ظاهر نمود .
بعد از آن ملائكه دانستند كه حضرت سميع بصير بر تمامى أشياء عالم و قدير است پس از آن ربّ العزّت عرش را بقدرت خود رفع و نقل نمود و جاى آن را بر بالاى آسمان هفتم مقرّر فرمود .
پس آنگاه حضرت آله در شش روز خلق آسمانها و زمينها نمود و ذات ايزد معبود مستولى بر عرش او بود و ربّ العالمين قادر بود بر آنكه بيك طرفة العين ايجاد سموات سبع و أرضين نمايد لكن ايزد علَّام خلق آسمان و زمين در ستّة ايّام بواسطهء آن نمود تا بر ملائكه حضرت واجب الوجود ظاهر شود كه آنچه ازينها مخلوق گشتند هر يك بعد از ديگرى حادث و پديد شدند ، پس استدلال بحدوث آنچه ازينها حادث شدند مرّة بعد مرّة اخرى بر حضرت الله تبارك و تعالى نمايند و ايجاد و خلقت عرش از ربّ العزّت بواسطهء ضرورت و احتياج بآن بىشبهه و گمان نبود ، زيرا كه ذات واجب تبارك و تعالى غنىّ از عرش و از جميع موجودات است و ذات أقدس از جلوس بر عرش و در آن مكان موصوف و عيان نگردد بواسطهء قادر عالم جوهر و جسم نيست تا محتاج ، و مفتقر بمكان و مقرّ بود الله تبارك و تعالى منزّه و مقدّس از صفات جميع برايا است تعالى الله عن ذلك علوّا كبيرا .
و امّا قول حضرت عزّ و جلّ * ( لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا ) * يعنى خلَّاق على الاطلاق كه خلق خلايق بر وضع جدير و لايق و بر طبق تقاضاى عناصر مطابق و موافق نمود بواسطهء اختيار و امتحان ايشان بتكليف طاعت و عبادت بر سبيل امتحان و تجربهء أمر ديگر زيرا كه عزّ و جلّ لم يزل عالم بهمه أشياء در هر مكان و محلّ ،