تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٤٢٠ - نقل روايات معارض

اگر اقتناء و ابقاء صور حرام مى‌بود معنا نداشت كه امام عليه السّلام بروى آن حاجبى قرار دهند بلكه لازم و واجب آن بود كه صورت را محو مى‌فرمودند.

٢- و نيز روايت على بن جعفر از برادر بزرگوارش عليه السّلام، در اين روايت از حضرت راجع به انگشترى كه در آن نقش تماثيل پرنده يا درنده‌اى مى‌باشد سؤال شده كه آيا با آن مى‌توان نماز خواند.

حضرت فرمودند: اشكالى ندارد.

پس معلوم مى‌شود اقتناء صور حرام نيست زيرا اگر حرام مى‌بود حضرت حكم به جواز نمى‌فرمودند.

٣- و نيز على بن جعفر از برادر بزرگوارش عليه السّلام راجع به اطاقى كه در آن صورت ماهى يا پرنده‌اى بوده و اهل بيت با آن بازى مى‌نمودند سؤال كرده آيا در آن اطاق نماز بخوانند يا نخوانند؟

حضرت فرمودند نماز نخوانند مگر سر آنرا قطع كرده و شكل را فاسد كنند.

٤- و روايت ابو بصير، وى مى‌گويد:

از مولانا ابى عبد اللّه عليه السّلام راجع به بالش و فرشى كه در آن تماثيل بود سؤال كردم؟

حضرت فرمودند:

اشكالى ندارد كه در اطاق باشد.

عرض كردم: تماثيل چيست؟

فرمودند: هرشيئى كه زير پا لگدمال شود اشكالى ندارد.

مرحوم مصنّف مى‌فرمايند:

سياق سؤال با عام بودن جواب آبى است از اينكه حكم را مقيّد كنيم به صورتيكه ساختنش جايز است، لذا اين روايت نگهدارى مطلق صور و تماثيل را تجويز مى‌نمايد.

٥- روايت ديگرى از ابو بصير، وى مى‌گويد:

محضر حضرت ابى عبد اللّه عليه السّلام عرض كردم نزد ما بالشهائى مى‌گسترانند كه در آن تماثيل مى‌باشد و ما بعنوان فرش از آنها استفاده مى‌كنيم حكم آن‌