تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٩٢ - تعليقات

و بر دو نوع باشد، سفيد و سياه. و نيكوى آن سنگى است درشت كه موى را بتراشد».

و در مفردات مخزن الادويه هم سنگى بدين خاصيت بنام حجر القيسور يا حجر القيشور ياد شده است بنابر آنچه ذكر شد حجر القبور و حجر الفنون غلط و تحريفى از حجر القيسور است.

[٥٢]- ص ١٦٠ س ٩ كاعبطوس‌

اين كلمه در سه نسخه ع، ج، ن تنسوقنامه بصورت «كاعيطوس» است. و در نسخه م «بحاعيطوس» و در ب «محاعيطوس» و در كتاب العرايس «لحاعيطوس» با عين مهمله است كه مصحح آنرا از روى برهان قاطع به «لحاغيطوس» تصحيح كرده است. و در نسخه تنسوقنامه‌اى كه در جزء مجموعه عكسى شماره ٢٨٣٢ كتابخانه مركزى است «خاغيطوس» است.

و در كتاب تحفه حكيم مؤمن حجر لغيطوس ذكر شده، و صاحب كتاب آنرا با حجر غاغاطيس يكى دانسته است. آقاى دكتر محمد معين در حواشى برهان قاطع بعد از نقل عبارت تحفه كه «حجر لحاقيطوس حجر عاعاطيس است» نوشته است كه «صحيح كلمه اخير غاغاطيس است.

setahgahg sohliA

«لك ١ ص ٤١٠»

setagag sipaL

دزى ج ١ ص ٢٥٢ است. و ظاهرا همين كلمه بصورت لحاقيطوس تصحيف شده است».

و غاغاطيس چنانكه در تذكره انطاكى (ج ١ ص ١٠٩) ذكر شده نام بيابانى است كه اين سنگ در آنجا پيدا شده است، و آن بيابان‌