تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٦٣ - فصل در صفت لادن و خواص آن

فصل در صفت لادن و خواص آن‌[١]

(از بلاد شام آرند، و)[٢] از موى و ريش بز حاصل كنند.

و اصل آن چيزى دوسنده‌[٣] باشد كه (در آن حدود) بر گياه نشيند. «و بز (آن گياه دوست دارد)، آنرا بخورد. چون بز مى‌خورد[٤]» لادن بر ريش و موى او مى‌بندد. هرچه بر ريش و مويهاى (پيش) او بود پاك باشد، و با زردى زند. و آنرا فرسى خوانند.

و آنچه بر ران و سم او نشيند[٥]، با سرگين آميخته بود. (و با ناپاكى و روث‌[٦]).

خاصيت لادن‌[٧]، در داروها بكار دارند. روغن او موى را زيادت كند، (و برآورد). و اگر بزير آبستن‌[٨] دود كنند، بچه مرده بيفكند[٩].

و بخيانت عنبر كنند.

[١]ع: در معرفت لادن و خاصيت او

[٢]ب: لادنى از اطراف شام آرند

[٣]ع: دوسنده- م: بر دوشنده‌

[٤]ع: و بز آنرا بخورد چون بز مى‌خورد

[٥]م: نشيند- ع: بندد

[٦]در- ع، ب- نيست‌

[٧]ج، ن، م: خاصيت او

[٨]ع: بر آبستن‌

[٩]ج، ن: بيفكند- ع: بيفكنند.