تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٥٤ - فصل در(معرفت و) صفت عود و خواص او

فصل در (معرفت و) صفت عود و خواص او[١]

[عود] انواع بسيار[٢] است. و هرعودى‌[٣] كه بر سر آب آيد سخت‌[٤] بد باشد. بايد[٥] كه محكم و چرب و شيرين‌[٦] و نسو باشد.

«و بوى او[٧]» بر آتش پايدار بود، و چون بر آتش نهند[٨] از اوّل تا آخر (بوى او) يكسان بود، (و) بآخر كه سوخته شود[٩] بوى او ناخوش نشود[١٠].

عود جاوى‌[١١] [هم‌] نيكو باشد. از همه بهتر عود قمارى باشد[١٢]، كه همه صفات نيكى درو جمع است‌[١٣].

خاصيت عود بدماغ و اعصاب سود دارد، و قوّت دل دهد. (و) در

[١]ع: و خاصيت او

[٢]كلمه (بسيار) تنها در- ع- است‌

[٣]ج، ن، م، ب: عود

[٤]ع: بغايت‌

[٥](بايد) در- م- نيست‌

[٦]ع: ستبر

[٧]ب: و بوى آن- ج، ن، م: و بر آتش بوى آن: در- ب- نيست‌

[٨]ع: بر آتش بايد آزمود و بر آتش بوى او

[٩]ع: بآخر سوختگى‌

[١٠]ب: ناخوش گردد و- ج، ن: مغشوش نشود

[١١]م: و عود

[١٢]ع: و از همه انواع عود قمارى بهتر بود

[١٣]ج، ن، م، ب: جمع‌اند.