تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٤١ - شرح ساذج هندى

و از جمله معتمدان روايت است كه يكى از ايشان تاج الدين بلغارى بود، كه در اين روزگار كسى ادويه بهتر از او نمى‌شناخت‌[١].

آن موضع كه گل از آنجا برمى‌داشته‌اند، آب دريا گرفته است.

و از آن گل جز آنكه در خزاين‌[٢] پادشاهان قديم مانده باشد[٣] جائى ديگر بدست نمى‌آيد.

شرح قصب الذريره‌

ابو على گويد: بهترين او ياقوت‌رنگ باشد.

و چون قصب الذريره بدست نمى‌آيد، و آنچه مى‌آورند نه آنست، طبيبان بدل آن عدس مر بكار دارند.

و متقدّمان گفته‌اند: در ترياق نشايد بدل دارو[٤] داروى ديگر بكار دارند، از جهت آنكه ترياق عمل بخاصيّت كند، و بدل را آن خاصيّت نباشد كه اصل را باشد.

شرح ساذج هندى‌

ابو على گويد: آنچه مى‌آورند ساذج‌[٥] هندى نيست، بسيار بار پادشاهان بطلب ساذج هندى كس فرستادند، و حاصل نشد، و بدست نيامد[٦].

و چنين مى‌گويند: كه در اقصاى هندوستان در حوض خانه‌

[١]م: نشناخت‌

[٢]م: خزينه‌

[٣]كلمه (باشد) در- م- نيست‌

[٤]كلمه (دارو) در- ج، ن- نيست‌

[٥]م: ساوج‌

[٦]م: فرستاده‌اند و حاصل نشده و بدست نيامده.