تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ٢٣٦ - فصل در معرفت نروك و خاصيت آن

و اگر بر جگر تازه نهند (و) سوراخ كند، نروك باشد.

و چون آزمايش كرده باشند «كه نروك اصليست‌[١]» هرزن «يا هرمرد كه بخورد[٢]» هرگز او را بچه نبود.

و اگر او را اين خاصّيّت نباشد[٣]، نروك نبود[٤]. و خوردن او بقدر دو جو بود.

و چنين گويند پلنگ را زادن دشوار باشد، بالهام الهى آن بيخ را بركشد[٥] و بخورد، تا او را بچه نبود.

و چون بخورده باشد، در ميان سرگين درست برون آيد.

و وقت باشد كه رنگ او سبز شده باشد، و نرم‌تر از آن شده كه در اصل بود[٦]. و آنچه پلنگ نخورده‌[٧] باشد، خاصّيّت او بيشتر و قوى‌تر بود.

و اگر اندك از آن بر ريشى‌[٨] كهنه نهند، مثل ناسور[٩] بهتر گردد.

(و بايد كه باوّل عظيم كم نهد، و هرروز قدرى مى‌افزايند، تا تمام بهتر شود[١٠].)

و كسى كه اين دارو طلب كند بايد كه بيشتر در سرگين‌

[١]در- م- نيست‌

[٢]م: يا مرد اگر بخورد

[٣]م: نبود

[٤]م:

نباشد

[٥]م: بركند

[٦]م: بوده‌

[٧]ج، ن: بخورده‌

[٨]م: بر ريش‌

[٩]م، ن: ناصور

[١٠]اين سطر در نسخه م نيست.