تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٥٦ - فصل در معرفت حجر كركى و خاصيت او

بهترين «انواع آن»[١] عدسى بود. و دانه‌هاء او بقدر دانهاء ماش باشد[٢]. و برنگ سرخ بود[٣]. در داروهاء چشم بكار دارند، و بر جراحتها پراكنند[٤].

فصل «در معرفت»[٥] حجر القمر «و خواصّ او»[٦]

يعنى سنگ ماه. و عرب آنرا بزاق القمر ٥٠ خوانند (و) سنگ‌[٧] عسلى نيز [گويند].

بوقتى كه (ماه) در زيادت باشد، چون بر مصروع بندند سود دارد.

و درختى كه بار نياورد، چون برو بندند بار گيرد[٨]. «و زن كه حامله نشود چون برو بندند حامله شود»[٩]

(و) بعضى گويند برو[١٠] نقطه‌ايست كه بوقت افزونى ماه مى‌افزايد[١١].

و بكاستن (ماه) مى‌كاهد، و خردتر مى‌شود.

فصل در معرفت حجر كركى و خاصّيّت او[١٢]

[كركى‌] سنگى‌[١٣] سفيدست، طبع او سرد و خشك‌[١٤] و در

[١]در- ج، ن- نيست‌

[٢]ب، ج، ن: باشند

[٣](بود) فقط در- ع است‌

[٤]ب، ج، ن، م: و بر ريشهاى جراحت كنند

[٥]در- ج، ن- نيست‌

[٦]ع، ب: و خاصيت او (ب: آن)

[٧]م: و سنگ- ج، ن، ب: و سنگى‌

[٨]ج، ن: بار نگيرد

[٩]فقط در- ع- است‌

[١٠]م: كه برو

[١١]ب:

مى‌افتد- و افزوده: (و در وقت افزونى ماه نقطه مى‌افزايد)

[١٢]ب: الكركى و خواص آن- م: در ذكر حجر كركى و خواص او

[١٣]م: و آن سنگى‌

[١٤]ب: و طبع او سرد و خشك است.