تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٥١ - خاصيت مرقشيثاء

صورت آن‌[١] زر چنان شود كه بر صلايه بتوان سود.

[و] چون خواهند كه زر را با صورت طبيعى خويش برند[٢]، آنرا سيماب دهند. تا با اجزاء آن بياميزد، و بر كرباسى افكنند.[٣]

و سيماب از وى‌[٤] جدا كنند[٥]. و باز زر را بگذارند بطبيعت خويش باز شود[٦].

خاصّيّت مرقشيثاء[٧]

در سرمه‌ها[٨] و داروهاء چشم كنند، نور بصر[٩] بيفزايد.

و چون با سركه طلى‌[١٠] كنند سفيدى اندامها ببرد[١١]، و موى را بشك گرداند. و سقوط مژه را بغايت‌[١٢] نيكو بود. و اصول مژه نيكو كند، و محكم گرداند[١٣]. و موى مژه را از سفيد شدن نگاه دارد. «و در همه كوههاء باشد[١٤]».

[١](آن) در م: نيست‌

[٢]ب: كه آن زر با حال خود آيد و با صورت ...- م: كه آن زر با حالت طبيعى خويش آيد

[٣]ع: بيفشراند

[٤]ع: ازو

[٥]ج، ن:

كند

[٦]ب: و زر باز بطبيعت خويش بحال آيد

[٧]ب: در خواص مارقشيشا- م:

خاصيت او- ج، ن: خواص او

[٨]ن، م: در سرفها

[٩]م، ب: چشم‌

[١٠]ع:

طلى- نسخ ديگر: طلا

[١١]ب: اندام ببرد

[١٢]كلمه (بغايت) در ج، ن: نيست‌

[١٣]ع: و اصول آنرا محكم كند

[١٤]ن، ج: و همه جائى باشد- ب: ندارد.