تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٤٦ - خاصيت سنباده

آورده‌اند كه در ولايت مغرب است. و چون آنرا در سركه اندازند از[١] سركه برون جهد، و در سركه‌[٢] قرار نگيرد. و بدين سبب آن اسم‌[٣] برو اطلاق كرده‌اند[٤].

[و] از جهت آنكه غريب و نادر است، او را بخدمت پادشاهان تحفه آرند[٥].

فصل در معرفت حجر سنباده و خاصّيّت او[٦]

سنگى‌[٧] بغايت سخت باشد. حكّاكان بى‌آن هيچ كارى نتوانند كردن‌[٨] و بآن سنگهاء سخت [را] بسايند، و سوراخ كنند. و معدن‌[٩] آن در بيشتر مواضع باشد.

و اگر سنباده‌[١٠] نبودى هيچ حجر[١١] صلب را از جمله جواهر نتوانستى سودن. و نقش نگين كردن و آهن [و] پولاد آب‌داده بدان بتوان‌[١٢] سودن، و شمشيرهاء بلارك و كتاره‌هاى هندى بدان نرم كنند.

و گفته‌اند كه طبيعت او[١٣] گرم و خشك است. و درو سمّيّتى هست، بدان سبب تفريق اجزاء صلب [بدين‌[١٤] چيزها] مى‌كنند.

خاصيت سنباده‌[١٥]

اگر سنباده‌[١٦] را خرد بسايند و مصوّل كنند، و خشك بر جراحتهاء

[١](از) در م: نيست‌

[٢]م: و در آن‌

[٣]ب: اسم اين- ج، ن، م: اين اسم‌

[٤]م: كنند

[٥]م، ب، ج، ن: پادشاهان برند

[٦]ب و خواص او- در م، ج، ن: نيست‌

[٧]ب: و آن سنگى‌

[٨]م، ب: كرد

[٩]ب: و موضع‌

[١٠]ع: و اگر آن‌

[١١]م: چيز

[١٢]ع: نتوان- ب:

توان‌

[١٣]م: آن‌

[١٤]م: بدان‌

[١٥]ب: در خواص سنباذج- ج، ن، م:

خواص او

[١٦]ب، ج، ن: سنباذج- م، ع: سنباده.