تنسوخ نامه ايلخاني - الطوسي، الخواجة نصير الدين - الصفحة ١٤٢ - فصل در معرفت مهره مار و خواص او

و اگر آنرا مصوّل كنند، و بر كژدم «گزيده‌گى»[١] طلى كنند، در حال درد ساكن كند. و شفا يابد كه مجرّبست‌[٢].

و گفته‌اند «كه در گزيدگى»[٣] بعضى از ماران طلى‌[٤] كنند[٥]، مضرّت زهر بازدارد[٦].

فصل در معرفت مهره مار و خواصّ‌[٧] او.

و آنرا خرز[٨] الحيّات گويند ٤٥. از پس سر[٩] مارهاء بزرگ مى- گيرند. گرد باشد[١٠]، بدرازى مائل. و تيره‌رنگ باشد. و باشد كه برو نشانى بود، و چون بر[١١] پشم سياه مالند سفيد شود. و چون بر موضع زخم مار نهند و بر آنجا بندند[١٢]، زرد آب‌[١٣] از آنجا روان گردد، تا تمامت‌[١٤] زهر ازو برون‌[١٥] آيد، بعد از آن مهره از آنجا بازافتد.

و اگر با خود دارند، زهر كمتر كار كند. و در ديگر زهرها هم سودمند باشد[١٦]. [و] چون بسايند، و بر موضع زهر كشند[١٧]، زهر بيرون كشد.

[١]در م: نيست‌

[٢]ب: و اين البته مجربست‌

[٣]تنها در ع: است‌

[٤]م، ج، ب: طلا

[٥]ع افزوده: (كه)

[٦]م، ن، ج: دارند

[٧]ب: و خواص آن- ع: و خاصيت او

[٨]ب: حرز؟

[٩]كلمه (سر) در ج، ن: نيست‌

[١٠]ع: گردى باشد- م: گرد باشد و

[١١](بر) در م: نيست‌

[١٢]ب:

بر آنجا دو سد؟- ع: بر آنجا گيرد

[١٣]ع: و زرد آب‌

[١٤]ع: تا تمامى‌

[١٥]ع، ب: بيرون‌

[١٦]ب: است‌

[١٧]ب: كنند هم- م، ن، ج:

كنند همه.