مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٨ - پيامهاى آيه

در ادامه آيه شريفه، خداوند مى‌فرمايد: مَثَل چنين كسانى كه اين گونه انفاق مى‌كنند و منّت مى‌گذارند، مَثَل آدم كافر يا رياكار است؛ زيرا چنين شخصى نه به خدا ايمان دارد، نه به روز رستاخيز. بنابراين، چنين انفاقى هم به درگاه خداوند، پذيرفتنى نيست؛ چه شرط قبولى انفاق، ايمان است و اخلاص و چنين شخصى كه ايمان ندارد، مخلص نيز نمى‌باشد. سپس مى‌فرمايد: مَثَل هر دوى آنان يعنى رياكار و انفاق كننده ادعايى و زبانى، مثَل قطعه سنگى صاف است كه لايه‌اى خاك بر سطح آن نشسته است و بر اين خاك ظاهراً بارور، بذرى افشانده‌اند:

«فَاصابَهُ وابل» ناگاه دانه‌هاى درشت باران مى‌بارد و در يك آن، تمام اين خاكها و بذرها را مى‌شويد و از بين مى‌برد و سنگ بى هيچ پوششى، خود را نمايان مى‌سازد. «لايَقْدِرُونَ عَلى شَى‌ءٍ» تلاش‌هايى كه در اين بذرافشانى صرف شده بود، همه بى‌حاصل مى‌شود؛ زيرا اين كار تنها بر پايه توجّه به ظاهر بوده است و نه عملى متّكى بر شناخت باطن و عمق.

همان گونه كه باران نعمت‌زا و حيات‌بخش كه كشتزارها را بارور مى‌سازد، در اين مَثَل كشت و كاشته را نابود ساخته است، آيات الهى نيز مؤمنان و صالحان را از بركت نعمات الهى خود، بهره‌مند و هدايت مى‌كند، ولى كافران و منافقان را رسوا و گمراه.

كشاورزى كه دانه اخلاص مى‌كارد و شخصى كه دانه ريا كشت مى‌كند، هر دو زحمت كشيده‌اند؛ لكن دستاوردهاى متفاوتى نصيبشان مى‌شود. آن يكى هفت صد برابر و شايد بيشتر و اين ديگرى، هيچ و حتّى همه داشته‌هايش را نيز از دست مى‌دهد.

پيام‌هاى آيه‌

١- خطاب‌هاى قرآن مجيد، غالباً عام است: «يا ايُّهَا النّاسُ»، «يا بَنى آدَمُ»، «يا