مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٦ - آداب انفاق

١- انفاق از دوست داشتنى‌ها

اگر شخصى، غذاهاى اضافى، لباس‌هاى كهنه و آنچه را كه نياز ندارد، انفاق كند اشكالى در بين نيست. اين، حدّاقل و پايين‌ترين مرتبه انفاق است؛ ولى براى رسيدن به بالاترين مراتب انفاق و دست يافتن به كمال، انسان بايد آنچه را كه دوست دارد و خود مى‌خواهد، انفاق كند. «لَنْ تَنالُوا البِرَّحَتّى تُنْفِقُوا مِمّا تُحِبُّونَ ...» [١] هرگز به مقام نيكان و خاصّان نخواهيد رسيد، مگر آن كه از آنچه كه دوست مى‌داريد، انفاق كنيد.

درباره حضرت زهرا عليها السلام گفته‌اند كه: به هنگام عروسى آن حضرت، وقتى ايشان را به خانه شوهر مى‌بردند، نيازمندى از آن حضرت درخواست كمك كرد، ايشان با آن كه لباس كهنه و عادى اضافه همراه خود داشت و مى‌توانست آن را انفاق كند، لباس عروسى خود را به نيازمند داد و خود لباس كهنه پوشيد. [٢]

در تمام تاريخ بشريّت، چنين انفاق خالصانه‌اى را نمى‌توان يافت كه دختر جوان تازه عروسى، لباس عروسى‌اش را به نيازمندى بدهد. اين براستى مصداق روشن آيه شريفه بالاست.

در زندگانى ديگر معصومان عليهم السلام نيز چنين انفاق‌هايى را مى‌توان يافت.

حضرت على عليه السلام انگشتر قيمتى خود را به هنگام نماز و در حال ركوع به فقير نيازمندى مى‌دهد و آيه‌اى در شأن او نازل مى‌شود. [٣]

در حالات آن حضرت نوشته‌اند: «هنگامى كه لباس مى‌خريد، دو لباس تهيّه مى‌كرد و هر دو را نزد قنبر، غلامش مى‌گذاشت و مى‌فرمود هر كدام را كه بهتر

[١]- سوره آل عمران، آيه ٩٢.

[٢]- احقاق الحق، جلد ١٠، صفحه ٤٠١ (به نقل از كتاب «مظهر ولايت»، صفحه ٢٦٩).

[٣]- اين داستان بطور مفصّل، در ذيل آيه ٥٥ سوره مائده، در تفسير نمونه، جلد ششم، صفحه ٤٢٢ آمده است.