مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨ - شرح و تفسير آيات

مى‌كنند. [١] اميدواريم كه در نسل جوان حوزه علميّه و دانشجويان دانشگاهها، ساده‌گويى يك هنر و ارزش و پيچيده‌گويى يك ضدّ ارزش معرّفى و شناخته شود.

شرح و تفسير آيات‌

در اين آيات شريفه‌ [٢] نيز سخن از منافقان و خطر نفاق به ميان آمده است و شايد اين آيه و مَثَل قبلى ناظر به حال عدّه‌اى از منافقان، و اين آيات ناظر بر عدّه ديگرى از اين رياكاران دو چهره باشد. طبق اين آيات شريفه حال منافقان مانند حال مسافرى است كه در دل شب تاريك در بيابانى راه را گم كرده است در حالى كه باران شديدى مى‌بارد. نه پناهگاهى دارد و نه رفيقى، نه راه را مى‌شناسد و نه روشنايى وجود دارد. پرده‌هاى ظلمانى ابر هم آسمان را پوشانيده است و مختصر نور ستارگان هم به او نمى‌رسد و اينها همه در حالى است كه رعد و برق شديد هم مى‌آيد، البتّه روشن است كه اين رعد و برق وحشت دو چندانى در اين شخص گمشده ايجاد مى‌كند؛ چون صداى رعد مخصوصاً در بيابانها شديدتر است و برق هم در اين وضع و حال خيره‌كننده‌تر است. چنان كه گويى مى‌خواهد چشم را كور كند. با اين خطرات مسافر گمشده بر اثر ترس از رعد انگشتانش را در گوش فرو مى‌برد و از بيم جان به خود مى‌لرزد كه مبادا صاعقه او را به كام خود كشد. وضعيّت منافق همانند موقعيّت چنين مسافر راه گم كرده است.

«... وَ اللّهُ مُحيطٌ بِالكافِرين‌» و خداوند بر كافران احاطه دارد. محيط را در اين آيه به دو مفهوم تفسير كرده‌اند: اوّل- احاطه علمى خداوند. دوّم- احاطه قدرت‌

[١]- خداوند در آيه ٤ سوره ابراهيم مى‌فرمايد: «وَ ما ارسَلْنا مِنْ رَسُولٍ الّا بِلِسانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ» هيچ پيامبرى را جز به زبان مردمش نفرستاديم تا بتواند پيام خدا را برايشان بيان كند ... و نيز پيامبر گرامى اسلام به كرّات فرموده‌اند: «امِرْنا انْ نُكَلِّمَ النّاسَ عَلى قَدْرِ عُقُولِهِمْ» ما (پيامبران) موظّفيم به ميزان فهم مردم حرف بزنيم (بحار الانوار، جلد ١، صفحه ٨٥).

[٢]- آيات ١٩ و ٢٠ سوره بقره.