مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٣ - زهى سعادت كه نصيب انسان شده است!

درختان، همان اعمال صالح و ملكات فاضله انسان را آبيارى مى‌كند و رشد و نمو مى‌دهد و سرانجام فضيلت‌هاى نفسانى و صفات برجسته روحى و اخلاقى، همچون فداكارى، ايثار، جود، سخاوت، بخشش، فروتنى، خضوع و نوع دوستى به ميوه‌هاى فراوان آن باغِ پربركت تشبيه شده است.

هدف از اين تشبيه‌ها و اين مثل، مانند ديگر مثل‌هاى قرآن مجيد، تكامل وجودى انسان و رسيدن به قرب الَى اللّه و به تعبير تازه‌تر، بنده خالص خدا شدن است كه در حقيقت هدف نهايى آفرينش انسان و ديگر موجودات با شعور نيز مى‌باشد. [١] كه عبارت است از رساندن انسان به مقامى كه شايسته خطاب اين آيات لطيف و آرامش بخش شود: «يا ايَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ! ارْجِعى الى‌ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضيَّةً فَادْخُلى فى عِبادى وَ ادْخُلى جَنَّتى» تو اى روح آرام يافته! به سوى پروردگارت بازگرد، در حالى كه هم تو [به نعمت‌هاى ابدى او] خشنودى و هم او از [اعمال نيك‌] تو خشنود است. پس در سلك بندگانم درآى و در بهشتم وارد شو.» [٢]

زهى سعادت كه نصيب انسان شده است!

يكى از نتايج به دست آمده از اين مَثَل آن است كه علاوه بر بهشت موعود در آخرت، بهشتى هم در اين دنيا وجود دارد و آن باغ سرسبز و پر ميوه دل و جان مؤمن؛ يعنى همان صفات و فضايل نيكوى اخلاقى و صفاى روح اوست. اين بهشت دنيايى را هنگامى مى‌توان درك و لمس كرد كه كارها تنها براى خشنودى خداوند باشد «ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللّهِ» و هيچ شائبه ريا و نيز غير خدا در بين نباشد.

[١]- خداوند در آيه ٥٦ سوره ذاريات مى‌فرمايد: «و ما خلقت الجنّ و الانس الّا ليعبدون» جنّ و انس‌را جز براى پرستش خود نيافريده‌ام.

[٢]- سوره فجر، آيات ٢٧ تا ٣٠.