مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٨٣ - ١- عذابها و ناملايمات نتيجه كار خود ماست

در پى اندوختن مال و ثروت خويش است و به تربيت فرزندان و خانواده خويش نمى‌انديشد، هنگامى كه با فساد اخلاقى و ابتلاى فرزندانش به مواد مخدّر مواجه مى‌شود، جز خود چه كسى را مقصّر مى‌داند؟!

در زندان شهربانى تهران (سال ١٣٤٢) كه به همراه عدّه‌اى از شخصيّت‌هاى سياسى و مذهبى دستگير شده بوديم، از سلول‌هاى همجوار فريادهاى جگرخراشى به گوش مى‌رسيد، ابتدا تصوّر مى‌شد كه اين، نوعى شكنجه روحى جهت از بين بردن مقاومت زندانيان است؛ ولى بعداً مشخّص شد كه آن فريادهاى جگرخراش طبيعى بوده و از آنِ معتادانى است كه زندانى شده‌اند و زمان استعمال موادّ مخدر آنها فرارسيده است و چون دسترسى به موادّ مخدّر ندارند، اين گونه به خود مى‌پيچند! روشن است كه اين درد جانكاه نتيجه عمل خود آنهاست.

و اى كاش نتيجه همين بود و بس! افسوس كه گاهى نتيجه‌هاى بسيار وحشتناك‌ترى دارد، به حدّى كه گاهى از اوقات به ناموس‌فروشى مى‌رسد!

انسان هوس‌بازى عاشق دخترى مى‌شود، از هر راهى كه وارد مى‌شود، موفّق نمى‌گردد تا اينكه برادرِ آن دختر را به اعتياد مى‌كشاند. وقتى كه كاملًا او معتاد مى‌شود، جيره او را قطع مى‌كند. اين معتاد بى‌اراده كه طاقت تحمّل درد اعتياد را ندارد به دست و پاى آن انسان‌نما مى‌افتد و او مى‌گويد: «تنها راه رساندن مواد مخدّر به شما اين است كه خواهرت را همراهت بياورى». بدينوسيله آن انسان هوسباز به مقصود شيطانى خود مى‌رسد! از ماست كه بر ماست.

دشمن براى به دام انداختن جوانان كشور اسلامى ما از راههاى گوناگون، از جمله همين راه، استفاده مى‌كند؛ زيرا دشمن به خوبى مى‌داند جوانى كه مبتلا به اين مادّه خانمان‌سوز شود، ديگر از خود هيچ اراده و اختيارى ندارد و مى‌توان او را به هر كارى كشانيد.