مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٥ - قساوت

رنج مى‌بريم. اين ناراحتى‌ها و رنج‌ها مربوط به نيروى عاطفه است؛ مادام كه عواطف انسانى زنده باشد، جوامع بشرى زنده هست و در حقيقت مرگ عاطفه‌ها، مرگ جوامع بشرى است. واى بر انسان آن روز كه عواطفش بر اثر دنياپرستى بميرد كه در اين صورت، انسان خطرناك‌تر از هر حيوان درنده وحشى مى‌شود! اين بمب‌هاى شيميايى را چه كسانى ساختند؟ دانشمندان دنياپرست بى عاطفه! كسانى كه عواطف انسانى را به دلارها فروختند و كشته شدن هزاران انسان را در حلبچه نديدند! چه كسانى شهرهاى هيروشيما و ناكازاكى ژاپن و يك صد هزار سكنه آنها را با بمب‌هاى اتمى و در مدّت چند لحظه نابود كردند؟ [١]

انسانهاى دانشمندى كه عواطفشان مرده و از انسانيّت بويى نبرده بودند و چون درندگان لذّتشان نابودى ديگران بود! چه كسانى نزديك به بيست ميليون مين ضدّ نفر در سراسر كره زمين كاشته‌اند؟ حيوان صفتانى كه تنها نام انسان بر خو نهاده‌اند و از عواطف انسانى بى‌بهره‌اند! به واسطه غير اخلاقى و انسانى بودن اين نوع از مين‌ها جهانيان تصميم گرفتند، ساخت و استفاده آنها را ممنوع كنند؛ ولى كشور پر عواطف و طرفدار جدّى حقوق بشر! يعنى آمريكا با اين تصميم جهانى مخالفت ورزيد! ديگر بار كه خواستند سلاح‌هاى كشتار جمعى را نابود و توليد آن را ممنوع نمايند باز اين انسان‌هاى به ظاهر مهربان و نوع دوستان دلسوز بودند كه مخالفت كردند! زيرا كه رهبران آمريكا تحت فشار اسرائيليان منافق اگر چه تشكيلاتى به نام حقوق بشر را سازماندهى كردند، امّا از آن تنها به عنوان سلاحى براى سركوبى مخالفان خود بهره‌بردارى مى‌كنند. گويى رعايت حقوق بشر درباره همدستان و دوستان خود معنايى ندارد!

[١]- خلبانى كه اين شهرها را بمباران كرده بود، مى‌گويد: «ديدم در عرض يك ساعت تمام شهر مانند خيمه‌اى آتش گرفت و شعله‌هاى آتش تا ارتفاع يك صد مترى زبانه مى‌كشيد!»