مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٥ - فصل هفتم ششمين مثال انفاقهاى همراه با اذيّت و آزار

فصل هفتم: ششمين مثال: انفاق‌هاى همراه با اذيّت و آزار

خداوند متعال در آيه ٢٦٤ سوره بقره مى‌فرمايد: «يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لاتُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْاذى‌ كَالَّذى يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النّاسِ وَ لايُؤمِنُ بِاللّهِ وَ الْيَوْمِ الآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوانٍ عَلَيْهِ تُرابٌ فَاصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْداً لايَقْدِرُونَ عَلى شَىْ‌ءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَ اللّهُ لايَهْدِى الْقَومَ الْكافِرينَ» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! بخششهاى خود را با منّت و آزار باطل مسازيد. همانند كسى كه مال خود را براى نشان دادن به مردم، انفاق مى‌كند و به خدا و روز رستاخيز ايمان نمى‌آورد. [كار او] همچون قطعه سنگى است كه بر آن [قشر نازكى از] خاك باشد [بذرهايى در آن افشانده شود] و رگبار باران بدان رسد [و همه خاكها و بذرها را بشويد] و آن را صاف [و خالى از خاك و بذر] رها كند. آنان از كارى كه انجام داده‌اند، چيزى به دست نمى‌آورند و خداوند جمعيّت كافران را هدايت نمى‌كند.

مَثَل‌هاى پنجم و ششم، كه هر دو درباره «انفاق» است، مثل‌هايى تكرارى نيستند؛ زيرا در مثل پنجم، فضيلت و ارزشمندى انفاق مطرح شده بود و سخن از تشويق به انفاق در آن بوده است؛ ولى در اين مثل، بحث درباره انفاق منفى است و اين كه افراد باايمان نبايد انفاق‌هاى خود را در راه خدا، بر اثر منّت گذاردن و آزار رساندن به ديگران باطل سازند.