مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢١ - قابليّت، اكتسابى يا جبرى؟

پرستش خداوند مشغول بود. [١]

آرى، مردم با هم تفاوت دارند؛ امّا نه تفاوت بد و خوب، بلكه در بدو خلقت گروهى خوب و گروه ديگر خوبتر آفريده شده‌اند. از اين رو، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرموده است: «النّاسُ معادِنُ كَمَعادِنِ الذَّهَبِ وَ الفِضَّةِ» [٢] مردم بسان معدن و شى‌ء گرانسنگ هستند؛ عدّه‌اى همانند طلا، باارزش‌تر و عدّه ديگر، همانند نقره ارزشمند هستند (يكى باارزش و ديگرى باارزش‌تر).

در نتيجه هيچ انسانى، شقى، پست و خبيث آفريده نشده است و قابليّت قابل اكتسابى است نه جبرى. باران به هنگام نزول بسيار شفاف و زلال است؛ ولى هنگام برخورد به زمين‌هاى آلوده و كثيف، آلودگى كسب مى‌كند. امّا هنگام برخورد با زمين‌هاى پاك، به همان صورت اصلى و فطريش باقى مى‌ماند.

لذا محيطهاى آلوده، كتابهاى منحرف، مفاهيم‌هاى فاسد، دوستان ناباب و خانواده ناسالم همچون زمين آلوده، قلب پاك سرشت انسان را تيره و تار مى‌كند.

جوانان عزيز! اميدهاى آينده اسلام و انقلاب و كشور!

خداوند شما را همچون قطره‌هاى زلال و شفّاف باران، پاك آفريده است.

سعى كنيد اين پاكى را حفظ كنيد و از معاشرت با دوستان بد بپرهيزيد كه گاهى رفيق بد سبب تغيير سرنوشت انسان مى‌گردد.

از ديد اسلام، نه تنها انجام گناه، معصيت دارد، بلكه حضور در مجلس گناه نيز گناه محسوب مى‌شود؛ يعنى اگر انسان در مجلس گناه حاضر شود؛ اگرچه خود مرتكب گناه نشود، ولى چنانچه ناظر بر گناه باشد، گنهكار است؛ چون محيط آلوده باعث آلودگى مى‌شود و كم‌كم زشتى گناه از نظر انسان ناپديد مى‌شود و آهسته آهسته انسان را به سوى گناه سوق مى‌دهد؛ همان گونه كه انسانهاى معتاد به‌

[١]- ميزان الحكمه، باب ٢٠٠٥، حديث ٩٣٦٥.

[٢]- بحار الانوار، طبع بيروت، جلد ٥٨، صفحه ٦٥.