مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥٩ - علامتهاى مؤمن

وَلِىُّ الَّذينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ الَى النُّورِ وَ الَّذينَ كَفَرُوا اوْلِيائُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ الَى الظُّلُماتِ اولئِكَ اصْحابُ النَّارِ فيها خالِدُونَ»؛ خداوند، ولىّ و سرپرست كسانى است كه ايمان آورده‌اند؛ آنهارا از ظلمت‌ها به سوى نور بيرون مى‌برد. [امّا] كسانى كه كافر شدند، اولياى آنها طاغوت‌ها هستند؛ كه آنها را از نور، به سوى ظلمت‌ها بيرون مى‌برند؛ آنها اهل آتشند و هميشه در آن خواهند ماند. [١]

چگونه حجاب‌ها را از خود برهانيم؟

چگونه مى‌توانيم چشم و گوش قرآنى و چشم حقيقت‌بين داشته باشيم؟

بر اساس آيه شريفه، اگر بخواهيم حجاب‌ها را كنار بزنيم و پرده‌هاى جهالت، تعصّب و لجاجت را بدريم و ببينيم آنچه را كه اولياى خداوند مى‌بينند، بايد مؤمن شويم.

در روايات اهلبيت عليهم السلام براى‌ «مؤمن» علامت‌هاى مختلفى ذكر شده است كه به منظور در پى گرفتن آن در اين مختصر تنها به ذكر دو نمونه از آن بسنده مى‌گردد.

علامتهاى مؤمن‌

١- در روايتى نبىّ مكرم اسلام، حضرت محمد صلى الله عليه و آله، فرموده است: «لا يُؤْمِنُ عَبْدٌ حَتَّى يُحِبَّ لِلنَّاسِ ما يُحِبُّ لِنَفْسِهِ»؛ هيچ انسانى به حقيقت ايمان نايل نمى‌گردد مگر اينكه آنچه را [از نيكى‌ها] كه براى خود دوست مى‌دارد، براى ديگران نيز دوست بدارد. [٢]

٢- در روايت ديگرى از امام صادق عليه السلام ذكر شده است: «انَّ مِنْ حَقيقَةِ الْايمانَ‌

[١]- سوره بقره: آيه ٢٥٧.

[٢]- ميزان الحكمه، جلد اوّل، صفحه ١٩٣.